Οι ξωτάρηδες του Παρνασσού (Μέρος Β’ και τελευταίο)

Αναδημοσίευση από το blog Τσοπάνος της Αράχωβας  

Του Χρήστου Ε. Μαυρόπουλου

Μπορεί  στο  πρώτο μου σημείωμα  για τους ξωτάρηδες  του  Παρνασσού όλα  να  σας φανήκαν  αψηλοκρέμαστα,  ωραία,  θαμαστά  και  εύκολα για τη ζωή των τσοπαναραίων, που ζούνε σιμά στη μυρωδάτη  χιούτη των ελάτων, στην  τροφαντή  και πράσινη  τη χλωρασιά,  στου  Παρνασσού  την  τόση λευτεριά, που  όμοιά της έχουνε μονάχα τα πουλιά!

Κι  όμως… τους  έχω δει σε μακρινή  και  βασανιστική πορεία με τα πόδια,από  της “ΓΟΣΤΣΙΑΣ” , της  “ΑΚΟΝΑΣ”, του “ ΠΑΛΙΟΠΥΡΓΟΥ” και τ’  άλλα χειμαδιά να  ανεβαίνουν , σαν  ταπεινοί  προσκυνητές, στου  Παρνασσού  τις   αετοφωλιές, τα μαντριά !

Και  πήγαινε μπροστά,  κατάμπροστα, ο  μπιστικός  με το μουλάρι  φορτωμένο καζάνια, καρδάρες  και  τσαντίλες, ξωπίσω  τα πρόβατα, τα  σπαηλίδικα  κριάρια και  τα σκυλιά, και  παραπίσω  οι  πολυκαιρισμένοι , αγάλι – αγάλι, με  τ’ αποδέλοιπα μουλάρια φορτωμένα τίγκα  ως τη δεσιά του μπαλντιμιού, ντχάλες, βιδούρια, τρίφτες, τσουκαλοπίνακα, σκουτιά, κι  όλα  της φαμελιάς και  της δουλειάς τα χρειασίδια! Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: