Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό Λαό.

Η Διεθνής Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό Λαό γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 29 Νοεμβρίου, σύμφωνα με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που ελήφθη το 1977, με σκοπό να κάνει γνωστό στο διεθνές κοινό το παλαιστινιακό πρόβλημα.

Η 29η Νοεμβρίου επιλέχθηκε ως ημερομηνία του εορτασμού, επειδή έχει σπουδαία σημασία για τον Παλαιστινιακό Λαό. Στις 29 Νοεμβρίου του 1947 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε την  απόφαση 181, η οποία προέβλεπε την δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών στην περιοχή της Παλαιστίνης, ενός «Ιουδαϊκού» και ενός «Αραβικού», με κοινή πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, που θα υπόκειτο σε ειδικό καθεστώς. Από τα δύο κράτη που προέβλεπε, μόνο το Ισραήλ υφίσταται.

Οι Παλαιστίνιοι, που αριθμούν γύρω στα 8 εκατομμύρια ψυχές, μόλις τώρα κάνουν τα πρώτα βήματα για τη δημιουργία του δικού τους κράτους. Πολλοί όμως Παλαιστίνιοι ζουν ακόμη σε εδάφη που κατέχουν Ισραηλινοί, συμπεριλαμβανομένης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Πηγή: www.sansimera.gr

O γκραφιτίστας Banksy για την Παλαιστίνη.

«Λένε ότι τα graffiti τρομάζουν τους ανθρώπους και αποτελούν δείγμα κοινωνικής παρακμής, όμως τα graffiti κρύβουν κινδύνους μόνο για τους πολιτικούς, τα στελέχη διαφημιστικών και τους γκραφιτάδες». – Banksy.

Πρόκειται για τον πιο διάσημο, πιο μυστηριώδη και πιο πολυσυζητημένο, 35αρη πια «γκραφιτίστα» στον κόσμο, ο οποίος είναι κυρίως γνωστός για τα έργα του που σατιρίζουν (πολλές φορές με προκλητικό τρόπο) τη σύγχρονη κοινωνία, το κατεστημένο και την ηθική με μηνύματα αντικαπιταλιστικά, αντιπολεμικά και γενικώς αντικομφορμιστικά.

Αποκορύφωμα της καριέρας του Bansky ήταν η επίσκεψή του στη Δυτική Όχθη. Συνέχεια

Κλειστή Ζώνη.

Κλειστή Ζώνη είναι μια ταινία του  ισραηλινού σκηνοθέτη  Γιόνι Γκούντμαν που αφορά  ένα νεαρό αγόρι που κυνηγά ένα πουλί σε όλη τη Λωρίδα της Γάζας, βρίσκοντας την έξοδο πάντα μπλοκαρισμένη. Σκοπός του σκηνοθέτη είναι να αλλάξει τις παγιωμένες αντιλήψεις περί καλού και κακού που κυριαρχούν στην πατρίδα του σχετικά με τους Παλαιστίνιους.

Η χλιαρότητα των «Διεθνών Οργανισμών» απέναντι στα εγκλήματα του Ισραήλ.

«Οι διεθνείς οργανισμοί πιέζουν το Ισραήλ να απελάσει τους κρατούμενους ακτιβιστές», ακούω στις ειδήσεις. Τι λες; Σοβαρή πίεση ασκούν οι «Διεθνείς Οργανισμοί», λες και υπάρχει κι άλλη εκδοχή. Δηλαδή θα μπορούσε να κρατήσουν πολίτες άλλων χωρών, μεταξύ αυτών και βουλευτές κοινοβουλίων, κρατούμενους στο Ισραήλ γιατί τόλμησαν να επιβιβαστούν σε πλοία που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια σε αποκλεισμένους συνανθρώπους τους;

Εδώ έχουμε ένα πολλαπλό έγκλημα, μια κατάφωρη παραβίαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, εννέα άνθρωποι σκοτώθηκαν, άλλοι κακοποιήθηκαν και σύρθηκαν στις φυλακές και οι «διεθνείς οργανισμοί» μιλάνε για «δυσανάλογη χρήση βίας» (sic) και «ανάγκη για πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης» λες και δεν είναι φανερό τι συνέβη. Φανταστείτε τι θα είχε γίνει αν αυτό που διέπραξε το Ισραήλ το είχε διαπράξει άλλη χώρα μη δυτική. Σε τέτοια κατάντια έχουν οδηγηθεί οι «Διεθνείς Οργανισμοί» με πρώτο και καλύτερο το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ.

Την κατάντια αυτή την ξέρει καλά το Ισραήλ. Γνωρίζει από το παρελθόν ότι οι αντιδράσεις θα είναι χλιαρές. Κι αν δεν είναι, σύντομα θα ατονήσουν. Ξέρει καλά ότι για τον πολιτισμένο δυτικό κόσμο τρομοκράτης είναι πάντα ο άλλος, ο διαφορετικός, και με την ανοχή των ισχυρών συνεχίζει ανενόχλητο την τρομοκρατική του δράση.

Όμως χωρίς αποτέλεσμα ούτε για το ίδιο. Όσο παράγει βία, τόσο δυναμώνει η απέναντι εξτρεμιστική πλευρά, τόσο τροφοδοτείται ο κύκλος βίας.

Αρέσει σε %d bloggers: