Η αλήθεια του Αλέκου.

Του Γιάννη Μεϊμάρογλου

Έξι χρόνια στα θρανία της ίδιας τάξης του Βαρβάκειου, πέρασα με τον Αλαβάνο.

Έξυπνος, ικανός και άριστος συμμαθητής -άριστος, όχι φύτουλας- κατάφερνε πάντα, με τις ριζοσπαστικές -και τότε- ιδέες και πρωτοβουλίες του, να προκαλεί και να βρίσκεται συνεχώς στο επίκεντρο της προσοχής μαθητών και καθηγητών.

Τα χαρακτηριστικά αυτά αποδείχτηκε ότι δεν τα έχασε κατά τη διάρκεια της –πολυετούς, είναι η αλήθεια- ευρωπαϊκής του… αγρανάπαυσης.

Και, τελικά, με μια εντυπωσιακή για τα ελληνικά πολιτικά ειωθότα κίνηση, εγκατέλειψε τη σίγουρη και με μακρόχρονη προοπτική καρέκλα ενός «σοφού» και πετυχημένου αρχηγού εντός Βουλής, για να γυρίσει στην προσφιλή του εξωκοινοβουλευτική νοοτροπία…

Έχει, ωστόσο, τα κότσια να λέει «ναι, άλλαξα γνώμη», όπως τον άκουσα σε μια εκπομπή, σε αντίθεση με κάποιους όψιμους επικριτές του, που δεν αλλάζουν ποτέ «θέσεις», μήπως και τις χάσουν…

Λαβή για τη μαρτυρία αυτή, μου έδωσε η καθαρή και χωρίς περιστροφές τοποθέτηση του Αλέκου, που είπε τη μεγάλη αλήθεια, θέτοντας ουσιαστικά το πραγματικό δίλημμα των επόμενων εκλογών:  Συνέχεια

Η επικράτηση του ορθολογισμού.

Του Γιώργου Καρελιά.

Στη μεγάλη νύχτα της Κυριακής δεν συνάντησα ούτε έναν αισιόδοξο άνθρωπο στη Βουλή. Στα 30 χρόνια που παρακολουθώ το πολιτικό ρεπορτάζ  για πρώτη φορά παρατηρούσα και άκουγα  ανθρώπους, -που κυβερνούν και αντιπολιτεύονται, ψηφίζουν «ναι» ή «όχι»- οι οποίοι δεν έβλεπαν τίποτα θετικό για την επόμενη μέρα.

Από τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του, από τους αρχηγούς και τους βουλευτές και τα λοιπά κομματικά στελέχη δεν εκπεμπόταν ούτε μια νότα αισιοδοξίας. Κι ας πέρασε η νέα συμφωνία με τους δανειστές με 200 παρά μια ψήφους. Όλοι την βλέπουν ως ένα πρόσκαιρο σωσίβιο, για να μην πνιγεί αμέσως ο ναυαγός.  Συνέχεια

Διαμαρτυρία κατά του μνημονίου στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών.

Μετά την Ακρόπολη σειρά πήραν οι Δελφοί για διαμαρτυρία κατά του νέου Μνημονίου. Στον Αρχαιολογικό χώρο και εμπρός από τον Ναό του Απόλλωνα, πολίτες του Δήμου Δελφών σήκωσαν πανό με συνθήματα κατά του Μνημονίου. Εκτός την Ελληνική, διαβάστηκε κείμενο αντίστασης σε τρεις γλώσσες (Αγγλική Γαλλική Γερμανική).

Το κείμενο: «Από τον Ομφαλό της Γης, το Κέντρο του Αρχαίου Κόσμου τους Δελφούς, ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ – Για να αποτρέψουμε το ξεπούλημα της χώρας από τους πατριδοκάπηλους και προδότες της κυβέρνησης. – Για να αποτρέψουμε τη ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης. – Για να διώξουμε τη κατοχική κυβέρνηση Παπαδήμου και τους φορείς του δοσιλογισμού. – Για να διώξουμε όλους όσους μετατρέπουν τη χώρα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης».

Πηγή iteanet

Ψευτοδιλήμματα.

Κρίμα. Για άλλη μια φορά παραμονές εκλογών, από τηλεοράσεως δια στόματος πρωθυπουργού, τέθηκαν εκβιαστικά διλήμματα. Ή ψηφίζουμε τους υποψήφιους του ΠΑΣΟΚ στην περιφέρεια και τους δήμους ή καταστρεφόμαστε και πάμε σε εθνικές εκλογές. Δηλαδή για να το πω πιο χοντρά, αν οι Αθηναίοι ψηφίσουν Δημαρά και όχι Σγουρό ή αν οι Αραχωβίτες ψηφίσουν Πατσαντάρα και όχι Γρανιτσιώτη έρχεται το τέλος του κόσμου.

Κι αυτό, από μια κυβέρνηση που διακήρυττε  πως οι εκλογές που έρχονται είναι αυτοδιοικητικές και μόνο. Μπορεί μερικώς να την ωθούσε ο φόβος του αποτελέσματος σ’ αυτό, αλλά πολύ σωστά έπραττε. Στις επερχόμενες εκλογές ψηφίζουμε τους καλύτερους εκπρόσωπους για την τοπική αυτοδιοίκηση, δεν ψηφίζουμε για το μνημόνιο. Όταν έρθει η ώρα των εθνικών εκλογών ο καθένας μπορεί να επιδοκιμάσει ή όχι πολιτικές που σχετίζονται με αυτό.

Γιατί λοιπόν το δίλημμα από την κυβέρνηση αυτή τη στιγμή; Φοβάται τα ποσοστά και προσπαθεί να συσπειρώσει ψηφοφόρους; Ή δεν μπορεί μόνη της να διαχειριστεί το βάρος των αποφάσεων της στα οικονομικά και θέλει ευρύτερες συναινέσεις σύντομα; Θα δούμε.

“Επιμήκυνση”: Τελικά το μέγεθος μετράει.

Πηγή: Γελοιογράφος Δημήτρης Γεωργοπάλης

Η σφαγή του τέρατος.

Βρείτε το χρόνο και διαβάστε το άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη από το  protagon.gr

Αυτή η Κρίση δεν πρέπει να πάει χαμένη. Είναι πολύ βαθιά και επίπονη για να μείνει χωρίς αντίκρισμα. Αφού δεν καταφέραμε την περίοδο των παχέων αγελάδων να διορθώσουμε κακώς κείμενα που άλλες χώρες ξεπέρασαν πριν δεκαετίες, τουλάχιστον ας το κάνουμε τώρα που ο κόμπος έφτασε στο χτένι.

Αυτά σκέφτονται, σωστά, οι περισσότεροι και ελπίζουν ότι η Τραγωδία θα καταλήξει στην Κάθαρση και όχι στην Καταστροφή – ότι όταν έρθει επιτέλους η άμπωτη, και αποσυρθούν τα κύματα της ύφεσης, το έδαφος που θα εμφανιστεί θα είναι ευφορότερο, λιγότερο ακανθώδες, πιο ομαλό και περισσότερο φιλόξενο προς την κοινωνία και τον πολίτη.

Πώς όμως θα γίνει αυτό; Από μόνο του; Η μόνιμη απάντηση είναι: Με τις «διαρθρωτικές αλλαγές». Κι εκεί αρχίζουν οι διαφωνίες και ξεκινά μια ανούσια, θλιβερή αντιπαράθεση. Ένας διάλογος κωφών όπου η μία ξύλινη γλώσσα έρχεται αντιμέτωπη με μια άλλη, το ίδιο ξύλινη, γλώσσα.

Από τη μία, έχουμε την ξύλινη γλώσσα μιας ιδιάζουσας κοινωνικής συντήρησης που προτείνει να μην αλλάξει τίποτα: Νόμος είναι το δίκιο του μη εργαζόμενου υπάλληλου ΔΕΚΟ, ο διορισμός του συμβασιούχου ως μόνιμου δημόσιου υπάλληλου ισοδυναμεί με ανθρώπινο δικαίωμα, η επιδότηση υδατοβόρου βαμβακιού που κανείς δεν θέλει να αγοράσει αποτελεί υποχρέωση της κοινωνίας στην αγροτιά, η είσπραξη του ΦΠΑ από μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι αντι-αναπτυξιακή και άδικη κλπ κλπ.

Από την άλλη, παράλληλα, έχουμε μια άλλη ξύλινη γλώσσα, εξίσου κοινωνικά συντηρητική, σύμφωνα με την οποία πρέπει να αλλάξουν όλα με γνώμονα την απόλυτη εμπορευματοποίηση των πάντων. Είναι η γλώσσα των «διαρθρωτικών αλλαγών» με κύριες τις εξής: Συνέχεια

Το Μνημόνιο ως φετίχ.

Ενδιαφέρον άρθρο του Γιάνη Βαρουφάκη από το protagon.gr

Τα πρωτοσέλιδα και τα κανάλια μας πληροφορούν ότι το Μνημόνιο «επικαιροποιείται» (πχ. βλ. εδώ). Τι εννοούν; Εννοούν την αντικατάσταση κάποιων μέτρων με ένα άλλο αντίστοιχης αξίας. Π.χ. αντί να μεταφερθούν τα τρόφιμα στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ για να εισπράξει το κράτος ακόμα Χ δις, όπως είχε αρχικά αποφασιστεί, να περικοπούν οι κοινωνικές παροχές κατά Χ δις.

Λένε ότι όταν ξεκινά ο πόλεμος, η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα. Στον καιρό του Μνημονίου, θύμα είναι το νόημα λέξεων όπως «επικαιροποίηση». Επιτρέψτε μου μερικές σκέψεις για το τι θα έπρεπε να σημαίνει η άμοιρη η λέξη χρησιμοποιώντας ένα άλλο, ουδέτερο, παράδειγμα: Τα σύγχρονα αεροπλάνα.

Όπως γνωρίζετε, τα αεροπλάνα με τα οποία πετάμε τώρα είναι σχεδόν πλήρως αυτοματοποιημένα. Ο υπολογιστής τους γνωρίζει πού βρίσκεται ανά πάσα στιγμή και πού πηγαίνει το αεροπλάνο, τι καιρό προβλέπεται να συναντήσει στην πορεία, πόσο φορτίο κουβαλά κλπ κλπ. Έτσι δημιουργείται το ψηφιακό Σχέδιο Πτήσης – κάτι σαν το Μνημόνιο του αεροπλάνου, το οποίο θέτει σε λειτουργία ο υπολογιστής, με την απογείωση, κάνοντας, τις απαιτούμενες συνεχείς ρυθμίσεις των πτερυγίων, κινητήρων κλπ υπό την επίβλεψη των πιλότων (κάτι σαν Τρόικα του αέρα).

Σε αυτή την περίπτωση «επικαιροποίηση του Μνημονίου» σημαίνει το εξής: Συνεχής παρακολούθηση του καιρού, π.χ. της ταχύτητας και διεύθυνσης των ανέμων σε κάθε σημείο της πτήσης, και άλλων μεταβλητών (π.χ. την πορεία των άλλων αεροπλάνων) έτσι ώστε να «επικαιροποιούνται» οι προβλέψεις στις οποίες είχε βασιστεί το αρχικό Σχέδιο Πτήσης. Όσο καλές και να ήταν οι προβλέψεις των μετεωρολόγων, τα νέα δεδομένα εξ ορισμού διαψεύδουν τις προβλέψεις (σε κάποιο βαθμό) και για αυτό τον λόγο, το Σχέδιο Πτήσης πρέπει συνέχεια να αλλάζει, δηλαδή να επικαιροποιείται στη βάση νέων δεδομένων για τον καιρό και για τα άλλα απρόβλεπτα γεγονότα (π.χ. ηφαιστειακή τέφρα) που επηρεάζουν την πτήση.

Υπό αυτή την έννοια, τι θα απαιτούσε η επικαιροποίηση του δικού μας Μνημονίου; Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: