Οι “λάμιες” και οι “λαμογιές”.

Του Γιάννη Αν. Λουκά

«Αποκριγιάτικες κβέντες»
Διάβασα με ενδιαφέρον την ανάρτηση για την «αποκρυπτογράφηση των ξωτικών». Γύρισα πολλά χρόνια πίσω: «νεράιδες, γοργόνες, λάμιες, ξωτικά, στρίγγλες, γελούδες». Τα παραμύθια των παιδικών μας χρόνων. Νοστάλγησα αρχικά. Μετά αναρωτήθηκα μήπως όλα αυτά είναι παλιομοδίτικα στην εποχή του Χάρι Πότερ , του Τεν-Τεν, του Σπάιντερμαν… Και, τελικά, μου σφηνώθηκε η ιδέα ότι το άρθρο δεν είναι πλήρες, καθώς δεν περιλαμβάνει το σήμερα.

Το σήμερα; «Μα, υπάρχουν σήμερα ξωτικά;» θα μου πείτε. «Πώς δεν υπάρχουν;» σας απαντώ. Όλες οι εποχές έχουν τα ξωτικά τους. Έτσι, σήμερα μπορεί να μην έχουμε ή μάλλον να μην πιστεύουμε ότι υπάρχουν “λάμιες”, όμως υπάρχουν (και παρα-υπάρχουν) οι ”λαμογιές”. Μάλιστα φίλοι μου, αυτά είναι τα ξωτικά του σήμερα: οι “λαμογιές”, θηλυκού γένους, όπως θα παρατηρήσατε, για να επαληθευτεί και η διαπίστωση της καθηγήτριας της Λαογραφίας ότι η κακή και μη αποδεκτή συμπεριφορά συμβολίζεται και βαφτίζεται με ονόματα θηλυκού γένους. Συνέχεια

Η αποκρυπτογράφηση των ξωτικών.

Νεράιδες, γοργόνες, λάμιες, ξωτικά, στρίγγλες, γελούδες και άλλες περιπλανώμενες εξωκοσμικές μορφές ζουν αιώνια κάπου στη φύση, μακριά από τον πολιτισμό και την οργανωμένη κοινωνία- συνήθως σε μέρη επικίνδυνα- έχουν υπερφυσικές ιδιότητες και δυνάμεις, σπάνια και παράξενη ομορφιά ή ασχήμια, ενώ τις περισσότερες φορές είναι εχθρικές προς τους ανθρώπους. 

Οι κοινωνίες, θέλοντας να «αποτάξουν» την «κακή» τους συμπεριφορά, τις τοποθετούν στη σφαίρα του φανταστικού και τις καταδικάζουν να ζουν μέσα από τους θρύλους της λαϊκής μας παράδοσης.

Ωστόσο, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι τυχαίο, καθώς στη λαϊκή λογοτεχνία των παραδοσιακών κοινωνιών η πραγματικότητα «λέγεται» έμμεσα, μέσα από συμβολισμούς, οι οποίοι στέλνουν στις παλαιότερες μικρές και κλειστές κοινωνίες τα ανάλογα μηνύματα. Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: