Η αλήθεια του Αλέκου.

Του Γιάννη Μεϊμάρογλου

Έξι χρόνια στα θρανία της ίδιας τάξης του Βαρβάκειου, πέρασα με τον Αλαβάνο.

Έξυπνος, ικανός και άριστος συμμαθητής -άριστος, όχι φύτουλας- κατάφερνε πάντα, με τις ριζοσπαστικές -και τότε- ιδέες και πρωτοβουλίες του, να προκαλεί και να βρίσκεται συνεχώς στο επίκεντρο της προσοχής μαθητών και καθηγητών.

Τα χαρακτηριστικά αυτά αποδείχτηκε ότι δεν τα έχασε κατά τη διάρκεια της –πολυετούς, είναι η αλήθεια- ευρωπαϊκής του… αγρανάπαυσης.

Και, τελικά, με μια εντυπωσιακή για τα ελληνικά πολιτικά ειωθότα κίνηση, εγκατέλειψε τη σίγουρη και με μακρόχρονη προοπτική καρέκλα ενός «σοφού» και πετυχημένου αρχηγού εντός Βουλής, για να γυρίσει στην προσφιλή του εξωκοινοβουλευτική νοοτροπία…

Έχει, ωστόσο, τα κότσια να λέει «ναι, άλλαξα γνώμη», όπως τον άκουσα σε μια εκπομπή, σε αντίθεση με κάποιους όψιμους επικριτές του, που δεν αλλάζουν ποτέ «θέσεις», μήπως και τις χάσουν…

Λαβή για τη μαρτυρία αυτή, μου έδωσε η καθαρή και χωρίς περιστροφές τοποθέτηση του Αλέκου, που είπε τη μεγάλη αλήθεια, θέτοντας ουσιαστικά το πραγματικό δίλημμα των επόμενων εκλογών:  Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: