Οι κουδουναραίοι του Διστόμου.

«Καθ’ όλη τη διάρκεια της αποκριάς τραγόμορφα ανθρωποειδή όντα που φορούν κουδούνια στη μέση ξεχύνονται στα σοκάκια και στις γειτονιές, εκπέμποντας έναν χαρμόσυνο, διονυσιακό ενθουσιασμό.

Τα κουδούνια που ζώνουν οι κουδουναραίοι γύρω από τη μέση είναι διαφόρων ειδών και σχημάτων και πέφτουν πάνω από τις προβιές ζώων (κατσικιών η κριαριών). Στο χέρι κρατούν ραβδί που στην κορυφή του είναι δεμένο ένα κλωνάρι ελιάς, απομεινάρι του αρχαίου θυρσού και συμβολισμός της πλούσιας καρποφορίας, ενώ τα πρόσωπα καλύπτονται από ζωώδες δέρμα ή από στάχτη.

Θεωρείται πιθανό, οι κουδουναραίοι να έφτασαν στο Δίστομο από κάποια Θρακικά φύλα, που εγκαταστάθηκαν στον χώρο και συνέχισαν τις Ορφικές Μυσταγωγίες. Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, ξεπήδησαν από αυτόχθονα τελετουργικά των αρχαίων Αμβρυσσέων, που μαζί με τους Κώρυκες οργάνωναν πάνω από τους Δελφούς βακχικές λατρείες προς τιμήν του θεού Πάνα. Τέτοιες ενδείξεις υπάρχουν στο Κωρύκειο άντρο, το οποίο βρίσκεται στον Παρνασσό.

Οι κουδουναραίοι διαλαλούν την έγερση των υπνωτισμένων δυνάμεων της Άνοιξης μέσα από το βαρύ χειμώνα, το ξύπνημα των ζωογόνων και καρποφόρων ιδιοτήτων της γης και της ζωής. Υμνούν και λατρεύουν το χλόισμα του σταριού, το ροδάμισμα του πουρναριού, το μπουμπούκιασμα των δέντρων, το φούσκωμα κάθε φλέβας της ζωής.

Τα σατυρικά τραγούδια των κουδουναραίων, που για τον μη μυημένο θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως “αισχρά” και “πρόστυχα, εκφράζουν πέρα έως πέρα τη λυτρωτική και καθαρτήρια δύναμη του διονυσιακού πνεύματος, καθώς επίσης και τη μέθεξη στα μύχια αινίγματα της φύσης, που συμπίπτουν με τα αινίγματα της ανθρώπινης ψυχής.»

* Επιλογή από σχετική δημοσίευση στο blog Δίστομο

Τσικνοπέμπτη.

Η Τσικνοπέμπτη βρίσκεται στο μέσο της δεύτερης εβδομάδας της αποκριάς, της  Κρεατινής, κατά την οποία παραδοσιακά καταναλώνεται μεγάλη ποσότητα κρέατος, ως προετοιμασία για τη νηστεία της  Σαρακοστής. Στριμωγμένη ανάμεσα στις νηστείες της Τετάρτης και της Παρασκευής  θεωρήθηκε  καταλληλότερη μέρα για διατροφικές υπερβολές.

Κρεατοφαγία κατά παράδοση λοιπόν, γεύση αποκριάς και επόμενη που είναι εργάσιμη, είναι τα χαρακτηριστικά της Τσικνοπέμπτης. Τα δύο πρώτα αντιπαλεύουν το τρίτο. Πρωινοί τύποι, εργασιομανείς και όσοι δεν μπορούν την πολυκοσμία και την αναμονή για φαγητό, θα αποφύγουν την ταβέρνα. Οι υπόλοιποι, οπλισμένοι με υπομονή κάποιο περιβάλλον με πολύ θόρυβο και στριμωγμένες  καρέκλες θα βρούμε,  για να απολαύσουμε  γκουρμέ προβατίνα ή ότι άλλο σε κρεατικό. Σε άλλες περιοχές η Τσικνοπέμπτη είναι συνδεδεμένη με έθιμα σχετικά με την αποκριά, εμείς  θα περιοριστούμε στο φαγητό και στον αποκριάτικο διάκοσμο της ταβέρνας.

Αρέσει σε %d bloggers: