Θα πνιγούν στο γέλιο του…

Της Gold Finger
Ο πατέρας του μικρού Μίκα, είναι άνεργος και έλαβε για μια ακόμα φορά μια ευγενική πλην απορριπτική επιστολή από ακόμα μια εταιρεία στην οποία είχε υποβάλλει το βιογραφικό του.

Τη διάβασε, πλησίασε τον μόλις 8 μηνών γιό του και άρχισε να τη σκίζει. Ο μικρός  τότε ξέσπασε σε γέλια! Γέλια που δυνάμωναν όσο ο πατέρας του έκανε κομματάκια την επιστολή που τον άφηνε στην ανεργία. Γέλια αθώα, αληθινά, υπόσχεση στο μέλλον. Κάπως έτσι ξεκινάνε όλα… Μια κίνηση οργής, ένα χαμόγελο συμπαράστασης και η ζωή παίρνει το δρόμο της.

Η τρομοκρατία του συστήματος τροχοπέδη στην ελευθερία του ατόμου.

Του Παναγιώτη  Θεοδ. Φορτώση

Ξεκινώ το συγκεκριμένο σημείωμα με μια διαπίστωση αναφορικά με το χειρότερο εχθρό της ελευθερίας, τη μοιρολατρία. Πρόκειται για ένα αίσθημα διάχυτο στις αφώτιστες μάζες που θέλουν τα πάντα να είναι υποταγμένα σε μια αλύγιστη δύναμη, που η ενέργειά της κάνει ανώφελη την ανθρώπινη προσπάθεια. Συναντούμε έτσι τη Μοίρα στους Έλληνες, το Fatum στους Ρωμαίους, το Κισμέτ στους Μωαμεθανούς, το γραφτό ή ριζικό σ’ εμάς. Η έννοια της μοίρας, φαταλισμός, όπως έχει επικρατήσει να ονομάζεται σήμερα έχει κοινωνική προέλευση. Μοίρα είναι η πίεση της κοινωνίας πάνω στον ταλαιπωρημένο άνθρωπο. Οι εξαθλιωμένες μάζες, που δεν καταλαβαίνουν από πού προέρχεται η σκληρή τους τύχη, φτώχεια, αρρώστιες, πόλεμοι, κακά συναπαντήματα, πλάθουν την εικόνα αυτής της ακαταμάχητης δύναμης που ορίζει τα πάντα στον κόσμο. Είναι ξεγέλασμα και παρηγοριά συνάμα γι’ αυτές γιατί έτσι δικαιολογείται η κακομοιριά τους και η καλή τύχη των άλλων, που όμως κι ’εκείνους κρατάει στα χέρια της κι όπως τους ανέβασε μπορεί αύριο να τους ρίξει χαμηλότερα από τους ίδιους.

Στην αρχαιότητα για τον Ίωνα άνθρωπο και περισσότερο για τον Αθηναίο η έννοια της Μοίρας είναι ξεπερασμένη, κάτι που μπορεί ν’ απασχολήσει απλοϊκότερα και καθυστερημένα μυαλά. Ο ίδιος είναι ο μεστωμένος άνθρωπος, με δύναμη στη σκέψη και στη βούληση, που στέκεται κυρίαρχος πάνω στη φύση του και στις τύχες του. Το αίσθημα της ελευθερίας στον Έλληνα των κλασικών χρόνων έχει ζωντάνια, πλάτος κι αποχρώσεις που δύσκολα νοιώθει ο νεότερος άνθρωπος, επειδή δεν πέρασε όλη την κλίμακα που δόνησε την ψυχή εκείνου.

Ο σύγχρονος Έλληνας πολίτης άραγε είναι ελεύθερος να αποφασίζει και να ενεργεί, να εκφράζεται και να αντιμετωπίζει καταστάσεις και προβλήματα με το θάρρος της γνώμης παραμένοντας αδέσμευτος από εξωτερικούς παράγοντες, διλήμματα, στεγανά και προκαταλήψεις; Συνέχεια

Να παρανομήσω ή να πεινάσω;

Της Αρτέμιδος Καπούλα από το protagon.gr

Την ώρα που όλος ο πολιτικός κόσμος έχει στραμμένη την προσοχή του στην έκθεση της Θεσσαλονίκης, στις λίστες  ανασχηματισμού και στους υποψηφίους περιφερειάρχες το δικό μου δίλημμα φαντάζει αστείο για να μην πω λαϊκίστικο. Να συμβάλλω στην τέλεση παράνομης πράξης ή όχι; Και για να μην παρεξηγηθώ, εξηγούμαι αμέσως.

Τους τελευταίους 4 μήνες είμαι ένας από τους 800.000 επισήμους άνεργους, η  επιχείρηση που εργαζόμουν έκλεισε λόγω της οικονομικής κρίσης. Οι προσπάθειες για ανεύρεση εργασίας άκαρπες μιας και ανήκω σε εκείνο το κομμάτι του πληθυσμού που αντιμετωπίζει μεγάλες  δυσκολίες, δηλαδή γυναίκα, στα 40 και με 20 χρόνια προϋπηρεσίας. Το 90% των αγγελιών έχουν όριο ηλικίας τα 30 χρόνια και το άλλο 10% απλά αδυνατεί να πληρώσει –ή δεν θέλει- το νόμιμο μισθό.

Τα επιδοτούμενα προγράμματα του ΟΑΕΔ είναι ελάχιστα, η αναπτυξιακή πολιτική της χώρας ανύπαρκτη, η ανεργία η μόνη που σκαρφαλώνει με γοργούς ρυθμούς. Η μοναδική περίπτωση να προσληφθείς είναι παρανόμως. Χωρίς ασφάλεια και με «μαύρα χρήματα». Τα θετικά επιχειρήματα  και για τους δύο εμπλεκόμενους δελεαστικά. Ο εργοδότης θα γλιτώσει το ποσό των εργοδοτικών εισφορών, ο εργαζόμενος θα πληρώνεται και θα εξακολουθεί να εισπράττει το επίδομα ανεργίας. Δύο παρανομίες σε ένα. Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: