Περί Ελληνικής Γλώσσης (β΄ μέρος)

Του Παναγιώτη Θεοδ. Φορτώση

Μια πρωτότυπη ερμηνεία του ελληνικού αλφαβήτου. Σύμφωνα με τον συγγραφέα-ερευνητή  Η.Λ. Τσατσόμοιρο η ελληνική γραφή ακολούθησε όπως ήταν φυσικό την εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας, έφτασε σε σημείο να αποτυπώσει σύμβολα ικανά να εγκλείσουν εντός των την ηχητική ή οπτική εικόνα. Συνέπεια αυτού το ελληνικό αλφάβητο αποτελεί την τελική μορφή του συνόλου των ηχητικών και οπτικών ερεθισμάτων τα οποία αναλυόμενα σε φωνήεντα και σύμφωνα έχουν την ικανότητα μέσω των συνδυασμών τους να «ονομάσουν» όλη την ανθρώπινη γνώση. Για το λόγο αυτό η ελληνική έφτασε στον πλούτο των εκατομμυρίων λέξεων σε σημείο που καμία άλλη γλώσσα του κόσμου να μπορούσε ίσως να την ανταγωνιστεί. Μέσω της γλωσσικής ανάλυσης τα ηχητικά και οπτικά ερεθίσματα ταξινομούνται ως εξής:

  1. Ήχοι και εικόνες που οφείλονται στο φυσικό ανθρώπινο περιβάλλον  (γεωγραφικό και φυσικό χώρο, κλίμα, χλωρίδα, πανίδα).
  2. Ήχοι και εικόνες που προκλήθηκαν από τις δραστηριότητες του ανθρώπου (εργαλεία, όπλα, εκμετάλλευση φυσικών πηγών κ.α).
  3. Ήχοι και εικόνες που οφείλονται στις υποστασιακές εκδηλώσεις του ανθρώπου (δίψα, πείνα, πόνος, οργή, φόβος, έκπληξη, θαυμασμός, έρωτας, θάνατος κ.α).

Παραθέτω πιο κάτω αυτούσιο (ίσως δυσκολευτεί κάπως ο αναγνώστης και ζητώ την κατανόησή του), ως φόρο τιμής στον αείμνηστο Η.Λ. Τσατσόμοιρο το πόνημά του αναφορικά με τις σημασίες των ελληνικών γραμμάτων (Ιστορία Γενέσεως  της Ελληνικής Γλώσσας, εκδ. Δαυλός, Β΄ έκδοση, Αθήνα, 2004). Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: