Εκδηλώσεις τιμής στον αξέχαστο Δάσκαλο Ηλία Κ.Λιάκο.

20120806-185255.jpg

Advertisements

27 Μαρτίου 1932: Κίνημα εις τον Παρνασσόν! Κατάληψις γέφυρας εις τα σύνορα.

Αναδημοσίευση από το blog Πολύδροσος Παρνασσού

Η  φτωχολογιά εκστρατεύσασα δια να συλλέξη χόρτα και σαλιάγκους ενικήθη κατά κράτος υπό της Χωροφυλακής!

ΠΟΛΥΔΡΟΣΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ ( Ανταποκριτού μας).-

Την παρελθούσαν Κυριακήν 27 ληγ. Μαρτίου όρθρου βαθέος οι αγροφύλακες Δαδίου  μετά εφίππων χωροφυλάκων του τμήματος Δαδίου κατέλαβον την γέφυραν κατέλαβον ΄΄Νερούτσου μύλου΄΄, ωσάν να επρόκειτο να συλλάβουν τον Γιαγκούλαν και ημπόδισαν τα γυναικόπαιδα, της φτωχολογιάς να μαζέψουν ολίγα χόρτα και σαλιάγκους δια να κορέσουν την πείνα των, από τους αγρούς της περιφέρειας Δαδίον.διότι δήθεν προξενούν ζημίας εις τα σπαρτά, ενώ θα τα συνέλεγον από χέρσα μόνον μέρη….

Πολλούς εξ αυτών τους ηνάγκασαν να επιστρέψουν, άλλους εξυλοκόπησαν και πολλοί που είχον περάσει πρίν ή στηθή η ενέδρα ηναγκάσθησαν φοβούμενοι να επιστρέψουν από την φρουρούμενην γέφυραν να περάσουν μέσα εις τον ποταμόν εις βάθος πλέον του μέτρου κινδυνεύοντες να πνιγώσι ή να κρυολογήσωσι το ολιγότερον. Συνέχεια

Ξεφυλλίζοντας το περιοδικό Life του 1944 με το αφιέρωμα στη σφαγή του Διστόμου.

Το περασμένο καλοκαίρι περπατούσαμε με ένα φίλο στο Berkeley χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Δίπλα μας σε ένα ισόγειο κτήριο που έμοιαζε αποθήκη γίνονταν δημοπρασίες. Αποφασίσαμε να μπούμε  από περιέργεια, εκείνος για τα αντικείμενα της δημοπρασίας, εγώ και για την διαδικασία.

Στον τεράστιο χώρο υπήρχε ό,τι μπορείς να φανταστείς, από μικρά διακοσμητικά μέχρι αντίκες αυτοκινήτων, όλα για δημοπρασία. Χωριστήκαμε κι ο καθένας κατευθύνθηκε στα ενδιαφέροντά του. Σε ένα έδρανο ψηλό όπως στις αίθουσες δικαστηρίων οι υπεύθυνοι έβγαζαν σε δημοπρασία ένα ένα τα αντικείμενα  σύμφωνα με μια προκαθορισμένη σειρά που είχαμε κι εμείς στα χέρια μας. Ο φίλος έκανε δυο απόπειρες να πάρει κάποια βιβλία χωρίς επιτυχία. Κάποιοι αποφασισμένοι ανέβαζαν τις τιμές σε απαγορευτικά ύψη.

Συνέχιζα να περιεργάζομαι τα αντικείμενα μέχρι που έπεσα πάνω σε στοίβες παλιών περιοδικών Life τοποθετημένα σε ράφια και ταξινομημένα ανά δεκαετία.  Κοίταξα χρονολογίες και είδα ότι υπήρχαν τεύχη ακόμα και πριν το ´50. Αυτό ενίσχυσε το ενδιαφέρον μου για τη δημοπρασία και έκανε την αναζήτηση συγκεκριμένη πλέον. Έψαξα να βρω το τεύχος με το αφιέρωμα στη σφαγή του Διστόμου. Ήξερα το έτος, 1944, αλλά όχι ακριβή ημερομηνία. Μια αναζήτηση στο κινητό μου έδωσε 29 Νοεμβρίου.  Όμως όσο κι αν έψαχνα τεύχος με αυτή την ημερομηνία δεν βρήκα. Το Life ήταν εβδομαδιαίο, υπήρχαν πολλά τεύχη και τα εξώφυλλα δεν παρέπεμπαν πουθενά. Συνέχισα την αναζήτηση στο διαδίκτυο μέσω του κινητού και είδα ότι σε άλλη πηγή η ημερομηνία ήταν διαφορετική, 27 Νοεμβρίου 1944.

Συνέχεια

Το »Ολοκαύτωμα» του Διστόμου την Τετάρτη στο Πολεμικό Μουσείο

Εκδήλωση για το Σφαγή του Διστόμου, το Ολοκαύτωμα που συγκλόνισε τον κόσμο και συνεχίζει με τον πολύπλευρο αγώνα για την δικαίωση των θυμάτων των Ναζί στις  10 Ιουνίου 1944, πραγματοποιείται αύριο Τετάρτη 6/6/2012 στο αμφιθέατρο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών ( 8μμ ).

Πρόκειται για την  πρώτη επίσημη παρουσίαση στο κοινό της Αθήνας του τιμηθέντος με Κρατικό Βραβείο 2011 στην κατηγορία (Χρονικό – Μαρτυρία) βιβλίου του Γιώργου Χ. Θεοχάρη »ΔΙΣΤΟΜΟ 10 ΙΟΥΝΙΟΥ 1944 – ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ»  που πραγματοπιείται με πρωτοβουλία του Δήμου Διστόμου – Αράχωβας – Αντίκυρας και του Πολιτισμικού Συλλόγου Διστόμου  με κεντρικό ομιλητή τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κ.Ηλία Νικολακόπουλο. Συνέχεια

Οι ξωτάρηδες του Παρνασσού (Μέρος Β’ και τελευταίο)

Αναδημοσίευση από το blog Τσοπάνος της Αράχωβας  

Του Χρήστου Ε. Μαυρόπουλου

Μπορεί  στο  πρώτο μου σημείωμα  για τους ξωτάρηδες  του  Παρνασσού όλα  να  σας φανήκαν  αψηλοκρέμαστα,  ωραία,  θαμαστά  και  εύκολα για τη ζωή των τσοπαναραίων, που ζούνε σιμά στη μυρωδάτη  χιούτη των ελάτων, στην  τροφαντή  και πράσινη  τη χλωρασιά,  στου  Παρνασσού  την  τόση λευτεριά, που  όμοιά της έχουνε μονάχα τα πουλιά!

Κι  όμως… τους  έχω δει σε μακρινή  και  βασανιστική πορεία με τα πόδια,από  της “ΓΟΣΤΣΙΑΣ” , της  “ΑΚΟΝΑΣ”, του “ ΠΑΛΙΟΠΥΡΓΟΥ” και τ’  άλλα χειμαδιά να  ανεβαίνουν , σαν  ταπεινοί  προσκυνητές, στου  Παρνασσού  τις   αετοφωλιές, τα μαντριά !

Και  πήγαινε μπροστά,  κατάμπροστα, ο  μπιστικός  με το μουλάρι  φορτωμένο καζάνια, καρδάρες  και  τσαντίλες, ξωπίσω  τα πρόβατα, τα  σπαηλίδικα  κριάρια και  τα σκυλιά, και  παραπίσω  οι  πολυκαιρισμένοι , αγάλι – αγάλι, με  τ’ αποδέλοιπα μουλάρια φορτωμένα τίγκα  ως τη δεσιά του μπαλντιμιού, ντχάλες, βιδούρια, τρίφτες, τσουκαλοπίνακα, σκουτιά, κι  όλα  της φαμελιάς και  της δουλειάς τα χρειασίδια! Συνέχεια

Εκδηλώσεις μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων στη Λιβαδειά.

Κορυφώθηκαν την Κυριακή 20 Μαΐου με επιμνημόσυνη δέηση και καταθέσεις στεφάνων οι τριήμερες εκδηλώσεις «Πόντος- Δικαίωμα στη Μνήμη» που διοργανώθηκαν στη Λιβαδειά από τον Σύλλογο Ποντίων Ν.Βοιωτίας » Ο ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ».

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν την Παρασκευή 18 Μαΐου στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Λεβαδέων, με ομιλίες, ανάγνωση γραμμάτων και μαρτυριών και προβολή αρχειακού υλικού που σκόρπισε ρίγη συγκίνησης στο κοινό που κατέκλυσε την αίθουσα.

Το Σάββατο 19 Μαΐου οι εκδηλώσεις συνεχίστηκαν με την «Λαμπαδηφορία-Πορεία Μνήμης» στη πόλη της Λιβαδειάς που κατέπληξε όσους την ακολούθησαν αλλά και όσους βρέθηκαν στην διαδρομή και το κατανυκτικό άναμμα των κεριών στον ισόγειο χώρο του «Νερόμυλου».  Συνέχεια

Ανοιχτά παράθυρα.

Έίχα πάνω απο είκοσι χρόνια να μπω σε ΚΤΕΛ. Από την εποχή των φοιτητικών χρόνων και του στρατού. Μια επισκευή όμως στο αυτοκίνητο που κράτησε περισσότερο από το συνηθισμένο με ανάγκασε να πάω να το παραλάβω με το λεωφορείο. Ιδέα δεν είχα πόσο κοστίζει το εισιτήριο μέχρι Λιβαδειά και παρότι είχα ψιλά, έβγαλα 10 ευρώ για να είμαι μέσα. Ο εισπράκτορας είχε την κλασική συσκευή με τα ψιλά για τα ρέστα, αλλά και μια σύγχρονη ηλεκτρονική που έκοβε εισιτήρια. Όχι εκείνο το πακέτο με τα μικρά χαρτάκια-εισιτήρια που αθροιζόμενη η αξία τους αντιστοιχούσε στο αντίτιμο του εισιτηρίου και που εμείς δεν ξέραμε τι να κάνουμε και στριμώχναμε μέσα στα τασάκια.

Αφέθηκα να παρατηρώ τριγύρω. Όταν οδηγάς δεν έχεις την πολυτέλεια να βλέπεις λεπτομέρειες στο τοπίο. Τα μεγάλα παράθυρα ήταν ότι έπρεπε, αλλά τα τζάμια ήταν φιμέ οπότε αντίο ανοιξιάτικα χρώματα. Και βέβαια τα παράθυρα δεν άνοιγαν.

Εδώ είναι το θέμα μας. Τα παράθυρα δεν άνοιγαν. Πλεονέκτημα, για λόγους ασφαλείας θα μου πείτε και συμβαίνει σε όλα τα σύγχρονα λεωφορεία. Ναι, αλλά για παιδί παλιότερης εποχής σε σχολική εκδρομή αυτό θα ήταν μέγα μειονέκτημα.   Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: