Ανοιχτά παράθυρα.

Έίχα πάνω απο είκοσι χρόνια να μπω σε ΚΤΕΛ. Από την εποχή των φοιτητικών χρόνων και του στρατού. Μια επισκευή όμως στο αυτοκίνητο που κράτησε περισσότερο από το συνηθισμένο με ανάγκασε να πάω να το παραλάβω με το λεωφορείο. Ιδέα δεν είχα πόσο κοστίζει το εισιτήριο μέχρι Λιβαδειά και παρότι είχα ψιλά, έβγαλα 10 ευρώ για να είμαι μέσα. Ο εισπράκτορας είχε την κλασική συσκευή με τα ψιλά για τα ρέστα, αλλά και μια σύγχρονη ηλεκτρονική που έκοβε εισιτήρια. Όχι εκείνο το πακέτο με τα μικρά χαρτάκια-εισιτήρια που αθροιζόμενη η αξία τους αντιστοιχούσε στο αντίτιμο του εισιτηρίου και που εμείς δεν ξέραμε τι να κάνουμε και στριμώχναμε μέσα στα τασάκια.

Αφέθηκα να παρατηρώ τριγύρω. Όταν οδηγάς δεν έχεις την πολυτέλεια να βλέπεις λεπτομέρειες στο τοπίο. Τα μεγάλα παράθυρα ήταν ότι έπρεπε, αλλά τα τζάμια ήταν φιμέ οπότε αντίο ανοιξιάτικα χρώματα. Και βέβαια τα παράθυρα δεν άνοιγαν.

Εδώ είναι το θέμα μας. Τα παράθυρα δεν άνοιγαν. Πλεονέκτημα, για λόγους ασφαλείας θα μου πείτε και συμβαίνει σε όλα τα σύγχρονα λεωφορεία. Ναι, αλλά για παιδί παλιότερης εποχής σε σχολική εκδρομή αυτό θα ήταν μέγα μειονέκτημα.  

Στη διαδρομή γύρισα χρόνια πίσω. Θυμήθηκα μια εποχή που ήμουν πρόεδρος σε κάποια σχολική τάξη και κανόνιζα τα της εκδρομής. Η απαίτηση των συμμαθητών ψηφοφόρων μου ήταν σαφής: το λεωφορείο έπρεπε  να είναι 302 και όχι 303. Για κάποιο λόγο θεωρούταν προφανές ότι θα είναι Μερσέντες, το μοντέλο όμως έπρεπε να είναι το 302!

Τι πλεονεκτήματα είχε αυτό που δεν είχε το 303;  Απλά ως παλιότερο μοντέλο είχε κάποια παράθυρα που άνοιγαν. Και γιατί έπρεπε να συμβαίνει αυτό παρακαλώ; Γιατί κάθε φορά που περνούσαμε από ένα χωριό ή κυρίως όταν επιστρέφαμε στο δικό μας, έπρεπε να ανοίγουμε τα παράθυρα και δια βοής να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας. Εεεεεε!, οοοοοοοο!  και άλλα μακρόσυρτα επιφωνήματα στη σειρά. Από την τολμηρή «γαλαρία» ακούγονταν και πειράγματα προς τους περαστικούς. Αυτά τα επιφωνήματα ήταν η τελευταία απόλαυση της εκδρομής αλλά και το επισφράγισμα ότι όλα πήγαν καλά και έπρεπε να εξωτερικευτεί, να γίνουν και οι συμπολίτες μας κοινωνοί της δικής μας ευχαρίστησης. Εποχή εξωστρέφειας γαρ, γι αυτό τα ανοιχτά παράθυρα.

Τώρα μου φαίνεται χαζό αλλά τότε μάλλον συμμετείχα. Πιθανολογώ με το «μάλλον» λόγω  παρέλευσης πολλών χρόνων και  ασθενούς μνήμης που έρχεται με το γήρας, καταλαβαίνετε, όχι για να βγάλω τον εαυτό μου απ´ έξω.

Δεν θυμάμαι αν στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων και ικανοποίησα τους συμμαθητές ψηφοφόρους μου σ´ εκείνη την εκδρομή. Θυμάμαι όμως ότι την επόμενη χρόνια πρόεδρος δεν βγήκα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: