Οι “λάμιες” και οι “λαμογιές”.

Του Γιάννη Αν. Λουκά

«Αποκριγιάτικες κβέντες»
Διάβασα με ενδιαφέρον την ανάρτηση για την «αποκρυπτογράφηση των ξωτικών». Γύρισα πολλά χρόνια πίσω: «νεράιδες, γοργόνες, λάμιες, ξωτικά, στρίγγλες, γελούδες». Τα παραμύθια των παιδικών μας χρόνων. Νοστάλγησα αρχικά. Μετά αναρωτήθηκα μήπως όλα αυτά είναι παλιομοδίτικα στην εποχή του Χάρι Πότερ , του Τεν-Τεν, του Σπάιντερμαν… Και, τελικά, μου σφηνώθηκε η ιδέα ότι το άρθρο δεν είναι πλήρες, καθώς δεν περιλαμβάνει το σήμερα.

Το σήμερα; «Μα, υπάρχουν σήμερα ξωτικά;» θα μου πείτε. «Πώς δεν υπάρχουν;» σας απαντώ. Όλες οι εποχές έχουν τα ξωτικά τους. Έτσι, σήμερα μπορεί να μην έχουμε ή μάλλον να μην πιστεύουμε ότι υπάρχουν “λάμιες”, όμως υπάρχουν (και παρα-υπάρχουν) οι ”λαμογιές”. Μάλιστα φίλοι μου, αυτά είναι τα ξωτικά του σήμερα: οι “λαμογιές”, θηλυκού γένους, όπως θα παρατηρήσατε, για να επαληθευτεί και η διαπίστωση της καθηγήτριας της Λαογραφίας ότι η κακή και μη αποδεκτή συμπεριφορά συμβολίζεται και βαφτίζεται με ονόματα θηλυκού γένους.  ”Nονοί” βέβαια -και της ημέρας και της νύχτας- συνήθως είναι οι άντρες, αλλά αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο (ή χωρατό).

Ομοιότητες και διαφορές
Η “λάμια”, λοιπόν, ήταν ένα φανταστικό τέρας της αρχαίας και της νεότερης μυθολογίας. Παριστάνεται σαν ωραία εύσωμη γυναίκα, με πόδια ζώου, που προσπαθεί να προκαλέσει τον έρωτα νέων, με σκοπό να τους ρουφήξει το αίμα και μετά να τους καταβροχθίσει.
Αντιθέτως, η “λαμογιά” είναι ένα υπαρκτό τέρας της νεότερης ελληνικής πραγματικότητας. Δεν έχει πόδια ζώου, αλλά είναι η ίδια ζωώδης και κτηνώδης. Προσπαθεί να προκαλέσει τον έρωτα των κονδυλίων, των μιζών, των επιδοτήσεων, με σκοπό να ρουφήξει το αίμα του κράτους και μετά να καταβροχθίσει όλο το χρήμα του.

Ξωτικά τότε και τώρα
Σύμφωνα με το άρθρο της ερευνητικής εργασίας στο Αριστοτέλειο, τα ξωτικά είναι «περιπλανώμενες εξωκοσμικές μορφές που ζουν αιώνια κάπου στη φύση, μακριά από τον πολιτισμό και την οργανωμένη κοινωνία, συνήθως σε μέρη επικίνδυνα. Έχουν υπερφυσικές ιδιότητες και δυνάμεις, σπάνια και παράξενη ομορφιά ή ασχήμια, ενώ τις περισσότερες φορές είναι εχθρικές προς τους ανθρώπους».
Τα σύγχρονα ξωτικά, δηλαδή τα ”λαμόγια”, έχουν όλες τις παραπάνω ιδιότητες, πλην της αιωνιότητας (την οποία αντικαθιστούν με τη δια-κομματικότητα και την υπερ-κομματικότητα) και της απομάκρυνσης από την οργανωμένη κοινωνία, καθώς συνήθως είναι επίλεκτα και ευυπόληπτα μέλη της. Είναι και αυτά εξωκοσμικές μορφές (ούφα;), περιπλανώμενα σε υπουργεία και υπηρεσίες, συνήθως κακάσχημοι (εξωτερικά και εσωτερικά ), θρασείς, τσαμπουκάδες, αγενείς και Ελληναράδες.
Μια μεγάλη διαφορά όμως είναι ότι οι κοινωνίες μας δε θέλησαν να «αποτάξουν την κακή τους συμπεριφορά», όπως στα ξωτικά, αλλά μάλλον την επιβράβευαν και προσπαθούσαν να τη μιμηθούν.
Τα σύμβολα των “λαμογιών” ήταν τα θηριώδη SUV,το lifestyle, η γκλαμουριά, το χρηματιστήριο ( της συγκεκριμένης περιόδου ), οι φούσκες, τα κότερα, οι πισίνες, τα σαλέ, τα πούρα, η δημιουργική Λογιστική, τα greek statistics. Πλούσια συλλογή συμβολισμών για τους Λαογράφους και τους Λαοπλάνους!
Μπορεί να μην είχαμε βέβαια “Γοργόνες”, είχαμε όμως αμέτρητους “Μάγκες”. Μπορεί να μην είχαμε βέβαια “Νεράιδες “,είχαμε όμως αμέτρητα “Παλληκάρια” της Λαμογιάς. Μπορεί να μην είχαμε βέβαια Happy End, κατά τη διάρκεια όμως της φαρσο-κωμωδίας (ή μήπως της δραματο-τραγωδίας;) περάσαμε καλά και το γλεντήσαμε, εκτός ίσως από μερικούς ηλίθιους, που δεν είχαν φροντίσει να εξασφαλίσουν δωρεάν προσκλήσεις για το υπερθέαμα.
Και τώρα είμαστε συγκεντρωμένοι και αγανακτισμένοι έξω από τα ταμεία του “Θεάτρου του Παραλόγου” και ζητάμε και τα ρέστα μας… ( κι ας ήταν δωρεάν οι προσκλήσεις!).

Η πρόταση
Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, είναι λάθος να ονομάσουμε τα “λαμόγια“ ως τα σύγχρονα “ξωτικά “. Μάλλον, θα πρέπει να τα ονοματίσουμε ως “ξωτερικά “, λόγω της άμεσης σχέσης που διαχρονικά είχαν τα “λαμόγια” με τα “ξωτερικά”, ήτοι με το εξωτερικό! Στις καλές εποχές τα “λαμόγια“ ταξίδευαν για “ψύλλου πήδημα” στο εξωτερικό, για να εξασφαλίσουν τις μίζες από τους αδιάφθορους Ευρωπαίους, για ψώνια, για Χριστούγεννα, για Πάσχα, για τα μπάνια του λαού, για πλάκα, για σκι, για ξε-σκι, για πήδημα ( όχι ψύλλου, αλλά ψηλής γκόμενας). Σημ : Να μη λησμονείτε ότι το άρθρο είναι αποκριάτικο και αθυρόστομο, όπου απαιτείται.
Αλλά, και στις δύσκολες εποχές που ακολούθησαν το μεγάλο φαγοπότι, η ερωτική σχέση “λαμογιών” – εξωτερικού δεν ατόνησε. Τα κεφάλαια, οι καταθέσεις μεταφέρθηκαν στις Τράπεζες του εξωτερικού, οι εταιρείες έγιναν off-shore, οι πινακίδες των αυτοκινήτων έγιναν του εξωτερικού και το μπαούλο μετακόμισε στις ελβετικές θυρίδες.
Κι αν τα πράγματα πάνε χειρότερα, έχει γίνει το κουμάντο για σπίτι στας Ευρώπας και η πρόβλεψη για ένα φτωχικό στην Εσπερία, μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση στο εσωτερικό των ιθαγενών.
Έχω άδικο, λοιπόν, να τους ονοματίζω όχι “ξωτικά “, αλλά “ξωτερικά” ;

Πρόταση 2
Για όσους, όμως, διαφωνούν με την ονομασία, θα τους καλύψω με μια δεύτερη πρότασή μου : να τους ονομάσουμε απλώς “μασκαράδες”, λόγω ημερών και να τους φτύσουμε (μην πω τίποτε άλλο) πατόκορφα, έτσι για να μην τους ματιάσουμε. Οι υπόλοιποι μπορούμε απλώς να μπούμε στη Σαρακοστή, να υπομείνουμε τη Σταύρωση και τα Πάθη της Χώρας μας και να «προσδοκώμεν την Ανάστασιν» του Γένους.

“Οι Αποκρές περάσανε
Τι άλλο καρτερούμε;
Παρακαλούμε τον Θεό
Καλή Λαμπρή να βρούμε.”

Αποκριάτικο παραδοσιακό τραγούδι.

Καλή Χώνεψη, αξιότιμα “λαμόγια”!
Καλή Λαμπρή και Καλή Ανάσταση, αδερφοί και αδέρφια!

Με τιμή (που τιμή δεν έχει ή… μήπως έχει;)

ΙΑΛ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: