To απεχθές χρέος και άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε.

Του Λεωνίδα Καστανά.

Είναι τουλάχιστον αστεία η προσπάθεια αριστερών και δεξιών να εμφανίσουν με κάθε τρόπο το ελληνικό δημόσιο χρέος ως παράνομο και απεχθές. Πέρα από το γεγονός ότι ποτέ στα διεθνή δικαστήρια δεν έχει χρησιμοποιηθεί αυτός ο όρος, δηλαδή το «odious debt», δεν μπορεί κανείς σοβαρός άνθρωπος να ισχυριστεί ότι το ελληνικό χρέος που ανέλαβαν νόμιμες και ισχυρές ελληνικές κυβερνήσεις, εν καιρώ ειρήνης, είναι παράνομο. Ποιο διεθνές δικαστήριο και ποιος μηχανισμός που ελέγχει τη Διεθνή Έννομη τάξη θα δεχτεί ότι οι παρανομίες, οι μίζες, οι σπατάλες, ο εκμαυλισμός του πλήθους και ότι άλλο διέπραξαν οι ελληνικές κυβερνήσεις υπό την ανοχή ή και την προτροπή των ψηφοφόρων τους είναι αιτίες για να μην πληρώσουμε όσους έχουν αγοράσει ελληνικό χρέος.

Να βρούμε τους ενόχους, να τους δικάσουμε, να δημεύσουμε τις περιουσίες τους, να τους βάλλουμε φυλακή, αλλά τι χρωστάνε οι σιδηροδρομικοί της Γαλλίας ή οι δάσκαλοι της Ολλανδίας που κατέχουν ελληνικά ομόλογα, να φάνε τόσο σκληρό δάγκωμα; Να διαπραγματευτούμε τα επιτόκια και τους χρόνους αποπληρωμής, να κουρέψουμε μέρος των χρεών κατόπιν συμφωνίας με τους δανειστές μας, να κάνουμε τη λεγόμενη αναδιάρθρωση, αλλά να μην κάνουμε και ότι δεν ξέραμε. Και η δικαιολογία που προβάλλεται ότι οι δανειστές είναι στυγνοί κερδοσκόποι, είναι τελείως άκυρη. Λες και υπάρχουν δανειστές που δεν προσβλέπουν στο κέρδος, λες και δεν ξέραμε ποιοι αγόραζαν τα ομολόγα. Για να μην αναφερθώ καθόλου στο τι θα συμβεί την επόμενη της στάσης πληρωμών.

Προφανώς όλοι αυτοί οι «φίλοι» του λαού που ισχυρίζονται αυτά, κάνουν ότι έχουν ξεχάσει τις όλες οι μεταπολιτευτικές ελληνικές κυβερνήσεις είναι λαοπρόβλητες. Σχεδόν όλες, μονοκομματικές, ισχυρότατες, εκλεγμένες με νόμιμες εκλογές και καθαρές πλειοψηφίες υλοποιούσαν ακριβώς το φανερό ή ανομολόγητο πρόγραμμά τους, που περιορίζονταν σε ένα βασικό αίτημα  στόχο, που ήταν και αίτημα ενός ολόκληρου έθνους.

Να δανειστούν και μετά να μοιράσουν το χρήμα προς ικανοποίηση των ψηφοφόρων τους.

Ποιοι σχεδιασμοί και ποια έργα υποδομής, ποιοι εκσυγχρονισμοί και ποιες μεταρρυθμίσεις, ποιες επενδύσεις στην παιδεία και στις νέες τεχνολογίες, ποια προστασία του φυσικού πλούτου. Χρήμα δανεικό, άμεσο ή έμμεσο, ζεστό ή πλαστικό προς κατανάλωση, ή έξοδο σε ασφαλέστερες ξένες τράπεζες, για να αυγατίσει και να καταναλωθεί αργότερα.

Φυσικά, δεν ήταν δυνατόν να πάρουν όλοι, ούτε να πάρουν όλοι τα ίδια. Σε μια ελεύθερη καπιταλιστική οικονομία η ισότητα των ευκαιριών είναι φενάκη, ακόμα και αν πρόκειται για πλιάτσικο.

Πρώτοι και καλύτεροι οι προσοδούχοι του δημοσίου, η λεγόμενη κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, οι μεταπράτες, οι κουμπάροι. Χιλιάδες σελίδες έχουν γραφτεί για τα χιλιάδες μικρά και μεγάλα σκάνδαλα στις οικονομικές συναλλαγές των υπηρεσιών του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Για το πολιτικό χρήμα. Για τα όργια των επιδοτήσεων των τραπεζών, τις υπερτιμολογήσεις των δημοσίων έργων, τις παρανομίες στις τροφοδοσίες των δημόσιων οργανισμών και των δήμων και βέβαια τις φοροαπαλλαγές νόμιμες και παράνομες.

Αυτοί είναι αλήθεια πήραν μεγάλο μέρος του χρέους, ίσως το μεγαλύτερο. Δεν επένδυσαν όμως σοβαρά μέσα στη χώρα και δεν αύξησαν την παραγωγικότητα.

Όλα αυτά ήταν γνωστά στους κατοίκους αυτής της μικρής της χώρας. Δεν φαίνεται όμως να τους ενοχλούσαν. Τα σκάνδαλα ξέσπαγαν το ένα πίσω από το άλλο με ήρωες τα στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων, αλλά οι ψηφοφόροι τους έδιναν την εξουσία απλόχερα, προφανώς για να συνεχίσουν να τροφοδοτούν με χρήμα το party. Ήξεραν ότι δεν θα μοιράσουν στον καθένα τους εκατομμύρια, αλλά προσδοκούσαν σε αυτό που τους αναλογούσε. Και αυτό ήταν πάντοτε και με κάθε τρόπο, χρήμα.

Πίεζαν όπως μπορούσαν, με ότι όπλο είχαν στα χέρια τους. Ως μέλη κομμάτων τον κομματάρχη, ως δήμοι και κοινότητες τον περιφερειάρχη, ως συνδικαλιστικά όργανα τον υπουργό, ως τοπικοί σύλλογοι, ως ενορίτες, ως οπαδοί, ως γονείς, ως πολίτες. Όσοι είχαν περισσότερη δύναμη και φωνή λόγω θέσης ή επαγγέλματος πίεζαν πιο δυνατά, εκβίαζαν και κέρδιζαν περισσότερα.

Το σύνθημα ήταν μια απλή εξίσωση. Τα παίρνουν οι μεγάλοι, ας πάρουν κάτι και οι μικροί.

Οι υπάλληλοι του υπουργείου Οικονομικών εκβίαζαν γιατί μάζευαν τους φόρους, οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ γιατί αυτές ήταν μονοπώλια και είχαν υψηλά κέρδη. Οι δάσκαλοι πάλι έπαιρναν λιγότερα, γιατί ήταν πολλοί και η παιδεία ήταν πάντοτε χαμηλά στις προτεραιότητες αυτής της χώρας. Όσοι δεν έπαιρναν ζεστό χρήμα, έπαιρναν φοροαπαλλαγές, επαγγελματική προστασία ( κλειστά επαγγέλματα), ή λιγότερη εργασία, ώστε να μπορούν να κάνουν και δεύτερη δουλειά. Άλλοι πάλι έπαιρναν, δημόσια γη με τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων τους, χαμηλές αντικειμενικές αξίες για να πληρώνουν χαμηλότερους φόρους στις αγοραπωλησίες τους. Είχες ως επιχειρηματίας προβλήματα, μπορούσες να παίξεις άνετα με τη μαύρη εργασία, ή να συνεννοηθείς «φιλικά» με τον εφοριακό.

Κανείς δεν έφτιαξε κίνημα ζητώντας καλύτερη παιδεία, αντίθετα ζητούσε καλύτερους μισθούς για να πληρώνει τα φροντιστήρια. Κανείς δεν έφτιαξε κίνημα ζητώντας καλύτερη δημόσια περίθαλψη, αντίθετα ζητούσε περισσότερο χρήμα για να πληρώνει το φακελάκι ή τον ιδιώτη γιατρό. Κανείς δεν ζητούσε προστασία του περιβάλλοντος, αντίθετα ζητούσε το δικαίωμα να χτίζει όπου ήθελε. Ένα τραγικό παράδειγμα. Στην Κοζάνη και την Πτολεμαΐδα πεθαίνουν μαζικά από καρκίνο των πνευμόνων, λόγω της μόλυνσης που προκαλούν τα εργοστάσια της ΔΕΗ. Οι κάτοικοι ως αντάλλαγμα για τον αφανισμό τους ζητούσαν και πέτυχαν να διορίζονται στη ΔΕΗ.

Την ίδια στιγμή το πλιάτσικο που καλά κρατούσε γύρω από το κράτος και τα κόμματα δημιουργούσε μια παράλληλη κοινωνία, αυτή των πραγματικών προλεταρίων. Αγορά εργασίας με φτηνούς και ανασφάλιστους εργάτες, με στρατιές νέων εξαθλιωμένων μεταναστών που υποβάθμιζαν ακόμα περισσότερο το μεροκάματο όλων. Ασφαλιστικά ταμεία υπό διάλυση, τρύπια δίχτυα κοινωνικής προστασίας. Το συνδικαλιστικό κίνημα ήταν απασχολημένο με τα επιδόματα των ΔΥ και «αγνοούσε» ότι ο ιδιωτικός τομέας μετατρεπότανε σε ζούγκλα. 18 μήνες η άδεια εγκυμοσύνης στο δημόσιο, 3 μήνες στον ιδιωτικό τομέα. Ότι σπαταλούσε η κρατική εξουσία στους ευνοημένους της, έλειπε δραματικά από τους ταπεινωμένους υπηκόους της.

Όλο αυτό το χρήμα ήταν διαθέσιμο λόγω του δανεισμού της χώρας και αυτό όλοι το ήξεραν. Κανένα κίνημα και καμιά πολιτική δύναμη, δεν είπε, ότι αυτό είναι αντίθετο όχι μόνο στους νόμους της οικονομίας, αλλά, στους νόμους της φύσης, στην αρχή διατήρησης της ενέργειας. Η ενέργεια όπως και το χρήμα είναι αδύνατο να γεννηθούν από το μηδέν. Αυτό που ο καθένας μας ξέρει για τα προσωπικά του οικονομικά , έκανε πως το αγνοούσε για τα οικονομικά του κράτους. Το σύνθημα «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» σήμαινε σε ελεύθερη μετάφραση, ότι ο δημόσιος κορβανάς είναι απύθμενος και πάντα θα έχει για να προσφέρει στην κρίσιμη μάζα των ψηφοφφόρων που εγγυάται την αναπαραγωγή του συστήματος εξουσίας.

Μια αγαστή συνεργασία κυβερνήσεων, πολιτικών κομμάτων, οικονομικών ελίτ και πόπολου με στόχο την απρόσκοπτη και μαζική κατανάλωση «σκουπιδιών» παντός είδους της παγκόσμιας παραγωγής και τίμημα την καταστροφή του περιβάλλοντος και την υποθήκευση του μέλλοντος της χώρας και των παιδιών της.

Γιατί και καλά το χρήμα ήταν φτηνό, το επιτόκιο χαμηλό και οι δανειστές ανεκτικοί, γιατί και αυτοί τη δουλειά τους έκαναν βεβαίως. Και τώρα που τα πράγματα άλλαξαν, που η οικονομική ύφεση αναδεικνύει τις πληγές του συστήματος, κάποιοι θέλουν να πάμε στα διεθνή δικαστήρια να κάνουμε τους ανήξερους, τους ανήλικους, τους κρετίνους και να την κάνουμε αβαβά. Τώρα φταίνε οι δανειστές, τα ξένα κέντρα, οι ανθέλληνες, που μας χρησιμοποιούν ως πειραματόζωα και όχι εμείς που είχαμε χάσει το μπούσουλα και το μέτρο. Φταίει το Ευρώ και το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, οι συνθήκες που υπογράψαμε και όχι το αυτονόητο ότι δεν μπορείς να ξοδεύεις απείρως περισσότερα από αυτά που παράγεις. Και θέλουμε να συγκρίνουμε το χρέος μας με παραγωγικούς γίγαντες όπως η Γερμανία, όταν εμείς δεν μπορούμε να εξάγουμε ούτε το λάδι μας.

Ισχυρές πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης δεξιά και αριστερά ζητούν τώρα να απαλλαγούμε από το άχθος του μνημονίου για να συνεχίσουμε το party. Πιστεύουν ακόμη στο αεικίνητο του 1ου είδους, η μηχανή μπορεί να δουλεύει χωρίς να καταναλώνει κάποια μορφή ενέργειας. Η ίδια η κυβέρνηση πασχίζει να μην εφαρμοστούν οι έστω μικρές αλλαγές που ή ίδια αποφασίζει και ψηφίζει. Κοινωνικές ομάδες η μια πίσω από την άλλη ξεσηκώνονται διεκδικώντας τη διατήρηση των κεκτημένων τους. Παίρνουν υποσχέσεις και αποσύρονται. Όλοι ελπίζουν σε κάτι μαγικό.

Δυστυχώς μάγκες μου αυτά δεν γίνονται. Θα αναγκαστούμε να πιούμε «το πικρόν ποτήριον τούτο», θα υποστούμε τις συνέπειες του νόμου, θα πρέπει να δουλέψουμε σκληρά, να πεινάσουμε, να μαζευτούμε, να σταθούμε μπροστά στον βωμό της ανάπτυξης και να ομολογήσουμε την ήττα μας. Η ατομική ευθύνη, φράση μισητή στον Έλληνα πατριώτη, θα πρέπει επιτέλους να μπει μπροστά από την εκ του πονηρού, συλλογική ευθύνη. Οι επιχειρηματίες με τις τεράστιες κερδοφορίες, αλλά και τα τεράστια χρέη, που τώρα αναγκάζονται να περιοριστούν και να απολύσουν το προσωπικό τους θα πρέπει να μας πουν που πήγε τόσο χρήμα, τι έγινε λάθος. Γιατί έβλεπαν μόνο τα πιθανά κέρδη και όχι και τις πιθανές ζημιές;

Εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυραίοι με μηνιαίο οικογενειακό εισόδημα 2500€ βρέθηκαν με 23 δάνεια εκατοντάδων χιλιάδων Ευρώ και με δεκάδες χιλιάδες Ευρώ χρέη από τις 10 πιστωτικές τους κάρτες. Ζήλεψαν τον τρόπο ζωής των μεγαλοαστών, αξίωσαν το δικαίωμα στο γκαζόν και στην πισίνα και εκτόξευσαν τις αξίες της γης και των διαμερισμάτων σε παράλογα ύψη. Όλοι αυτοί οι «wanna be» τύποι που έφτασαν να δίνουν 100 Ευρώ για να φάνε δυο άνοστες μακαρονάδες στη μοδάτη ταβέρνα, θα πρέπει επιτέλους να κοιταχτούν στον καθρέφτη. Οι αγρότες αυτής της χώρας πριν κλείσουν τα σύνορα και τους δρόμους θα πρέπει να μας εξηγήσουν που πήγε ο πακτωλός των κοινοτικών επιδοτήσεων και πως εγκαταλείφθηκε η ύπαιθρος με αποτέλεσμα να εισάγουμε την πατάτα, το σιτάρι, το γάλα και τα σκόρδα μας.

Κάπως πρέπει να εξηγήσουν όλοι αυτοί, γιατί η χώρα του μέτρου, έγινε χώρα της αμετροέπειας. Γιατί πήγαμε κόντρα στο φυσικό της περιβάλλον.

Στην Ελληνική φύση όλα δηλώνουν μέτρο. Το βάθος των θαλασσών, το ύψος των βουνών, το εύρος των θερμοκρασιών και των πιέσεων του αέρα, το ύψος της χλωρίδας και το βάρος της πανίδας, όλα συνέπειες του γεωγραφικού της πλάτους, απαιτούν από τους κατοίκους της ένα ανάλογο μέτρο στη διαχείριση του περιβάλλοντος, των οικονομικών αξιών, του τρόπου ζωής τους. Οι παλιότεροι κάτοικοι του ίδιου τόπου έφτιαχναν ακόμη και τους θεούς τους στα ανθρώπινα μέτρα, η τέχνη τους ήταν ένας ύμνος στη φύση που τους περιέβαλε. Οι σύγχρονοι ανήγαγαν το γαύγισμα και τα πλαστικά σκουπίδια σε πολιτισμό. Γιατί τόση ύβρις σε μια τόσο όμορφη χώρα;

Και επειδή η απάντηση από μερικούς είναι εύκολη και είναι, «φταίει ο καπιταλισμός», θα τους θυμίσω πόσο δύσκολο και επίπονο, είναι να φτιάξεις το άλλο σύστημα, το σοσιαλιστικό.

Πως περνάει από το μυαλό της Αριστεράς μας ότι αυτός ο σύγχρονος Έλληνας βυθισμένος μέσα στο πολιτιστικό τέλμα που αυτός με επιμονή δημιούργησε, μπορεί να διανοηθεί και να ανοίξει διαδικασίες προς μια σοσιαλιστική κοινωνία;

Πόση ατομική ευθύνη χρειάζεται από τους πολίτες για να διαχειριστούν από κοινού τις τύχες τους, πόση εγκράτεια και αυταπάρνηση απαιτείται, πόση συνέπεια και λιτότητα, πόση φροντίδα προς τη φύση, πόση γνώση, πόση δουλειά. Αλλά και πόση πολιτική υπευθυνότητα και ικανότητα από τους ταγούς και πόση πίστη στη δημοκρατία και την ελευθερία απ΄ όλους, για να μην έχει ο σοσιαλισμός το τέλος των τυραννικών ολοκληρωτικών καθεστώτων που όλοι γνωρίσαμε στο πρόσφατο παρελθόν. Τελικά, είναι αδύνατο να οικοδομήσουμε οτιδήποτε στο πολιτικό επίπεδο, αν δεν αποκαταστήσουμε τη σχέση μας με το περιβάλλον που ζούμε και δεν αποδεχθούμε τα όσα αυτό ορίζει. Τα όσα βιώνουμε σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι απλά αποτέλεσμα της σύγκρουσης του κεφαλαίου με την εργασία. Η κυρίαρχη αντίθεση είναι η σύγκρουση του Έλληνα με το μέτρο.

Πηγή ananeotiki.gr

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Άρθρο αυστηρώς ακατάλληλο για λαϊκιστές, συνομωσιολόγους, Ελληναράδες, νεόπλουτους, τσαμπουκάδες, σκυλάδες.
    Όσον αφορά τη μετατροπή του μέτρου σε αμετροέπεια, είναι τυχαίο άραγε ότι το «παν μέτρον άριστον», εκφυλίσθηκε σε «παν μέτρον άχρηστον»;

  2. Κύριε διαχειριστή του Αράχωβας blog και κύριε Λουκά,
    Με όλο το σεβασμό που έχω και προς τους δυο σας, διαφωνώ με το άρθρο, το οποίο θεωρώ εντελώς άστοχο. Θεωρώ επιπλέον ατυχή την αναδημοσίευσή του εδώ καθώς και το σχόλιο του κ. Λουκά.

    Εξηγούμαι: το παραπάνω άρθρο θα μπορούσε άνετα να αποτελεί μια έκθεση ιδεών ενός παιδιού λυκείου, ή ακόμη μια διάλεξη στους μαθητές ενός γυμνασίου, αλλά δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση σοβαρή άποψη ώστε να την σεβαστώ. Για παράδειγμα, είναι εντελώς απλοϊκή η άποψη του συντάκτη, ότι τι μας φταίνε “οι σιδηροδρομικοί της Γαλλίας ή οι δάσκαλοι της Ολλανδίας που κατέχουν ελληνικά ομόλογα, να φάνε τόσο σκληρό δάγκωμα…” κτλ.
    Η απάντηση είναι επειδή ακριβώς ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΤΑΙΝΕ οι ως άνω αναφερόμενοι, και θα πρέπει να τους εξοφλήσουμε μέχρι κεραίας, θα πρέπει να βρούμε το απεχθές χρέος, δηλαδή τις μίζες, τις κλεψιές, τα ληστρικά επιτόκια, τις διαδρομές των Swaps κτλ.

    Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν αφορά το χρέος, όπως οι περισσότεροι θα έχετε καταλάβει. Η οικονομία λειτουργεί με το χρέος. Το πρόβλημα της Ελλάδας έχει να κάνει κυρίως με δομικά προβλήματα, το αναξιόπιστο προσωποκεντρικό πολιτικό σύστημα και -όπως σωστά επισημαίνεται- με την αμετροέπεια (των τελευταίων ετών).

    Αν λοιπόν η αμετροέπεια των Ελλήνων ευθύνεται για ένα βαθμό, τότε το πολιτικό σύστημα που την γέννησε και τη συντηρεί, ληστεύοντας τα δημόσια ταμεία με το χειρότερο τρόπο, ευθύνεται σε πολλαπλάσιο βαθμό.

    Κι έπειτα είναι και το άλλο: η αμετροέπεια των Ελλήνων, αργά ή γρήγορα θα εκλείψει λόγω της κρίσης. Δεν θα έχουμε τη δυνατότητα γκαζόν που λέει ο συντάκτης (αλήθεια βρε παιδιά, πόσοι έχετε γκαζόν στο σπίτι???), ούτε δείπνο σε gourmet εστιατόριο. Όμως η ατιμωρησία των κλεφτών, την οποία εμμέσως υποστηρίζει ο συντάκτης, θα οδηγήσει αφενός σε αδικίες (δηλ. κούρεμα του χρέους των σιδηροδρομικών της Γαλλίας, των δασκάλων της Ολλανδίας, των δημοσίων υπαλλήλων ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ) και αφετέρου στη συνέχιση τέτοιων φαινομένων στο διηνεκές.

    Αλήθεια κύριε Λουκά, εγώ είμαι λαϊκιστής, συνομωσιολόγος, Ελληναράς, νεόπλουτος, τσαμπουκάς, σκυλάς…? Επειδή θέλω να δω πόσοι κλέψανε, σε ποιους χρωστάω και πόσα, επειδή θέλω να καθαρίσει το πολιτικό σκηνικό από κάτι αδηφάγα ανθρωπόμορφα που λημαίνονται τον εθνικό πλούτο?
    Είμαι λαϊκιστής, συνομωσιολόγος, Ελληναράς, νεόπλουτος, τσαμπουκάς, σκυλάς, επειδή θέλω να δω τι χρωστάω και σε ποιους ώστε να προσπαθήσω να τους ξεπληρώσω?
    Είμαι λαϊκιστής, συνομωσιολόγος, Ελληναράς, νεόπλουτος, τσαμπουκάς, σκυλάς επειδή αρνούμαι να καλύψω -όπως κάνει το πολιτικό σύστημα- τη ρεμούλα, την κλεψιά, τη μίζα?

    Τούτο εδώ το άρθρο μου θυμίζει έντονα κάποιες ιστορίες τρέλας του στρατού, που γίνεται κάτι λάθος και κανείς δεν ψάχνει να βρει το φταίχτη, παρά τιμωρείται παραδειγματικά όλη η μονάδα.

    Αλήθεια, κάποιες φορές η διαφωνία είναι καλό να υπάρχει επειδή πρέπει να υπάρχει. Όχι να διαφωνούμε απλώς για να διαφωνήσουμε… Κι αυτό ισχύει και για τους δυο σας.

    Με σεβασμό και εκτίμηση.
    Ένας Ανώνυμος με άποψη.-

  3. Αγαπητέ «Ανώνυμε αλλά με άποψη» φίλε δεν βρίσκω καθόλου ατυχή τη δημοσίευση αυτού του κειμένου. Το άρθρο αυτό είναι εξαιρετικό, λέει μεγάλες αλήθειες όσο κι αν μας ενοχλούν και θεωρώ ότι η ανάρτησή του κοσμεί το ιστολόγιο. Θα ήμουν δε ευτυχής για την ποιότητα της εκπαίδευσής μας, αν όπως λες προσπαθώντας να το μειώσεις, το κείμενο αυτό ήταν έκθεση μαθητή.

    Σε προτρέπω να το διαβάσεις ξανά. Σε κανένα σημείο δεν υποστηρίζει την ατιμωρησία των κλεφτών. Ακριβώς το αντίθετο λέει. Μεταφέρω: «Να βρούμε τους ενόχους, να τους δικάσουμε, να δημεύσουμε τις περιουσίες τους, να τους βάλλουμε φυλακή … Να διαπραγματευτούμε τα επιτόκια και τους χρόνους αποπληρωμής, να κουρέψουμε μέρος των χρεών κατόπιν συμφωνίας με τους δανειστές μας, να κάνουμε τη λεγόμενη αναδιάρθρωση, αλλά να μην κάνουμε και ότι δεν ξέραμε…»

    Επί της ουσίας δεν καταλαβαίνω πού διαφωνείς. Οι περισσότερες θέσεις σου για ρεμούλα, κλεψιά, μίζα, αναξιόπιστο πολιτικό σύστημα, αδηφάγα ανθρωπόμορφα που λημαίνονται τον εθνικό πλούτο (δικές σου εκφράσεις όλες) είναι και θέσεις του αρθρογράφου. Ενδεικτικά μεταφέρω:

    «Πρώτοι και καλύτεροι οι προσοδούχοι του δημοσίου, η λεγόμενη κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, οι μεταπράτες, οι κουμπάροι. Χιλιάδες σελίδες έχουν γραφτεί για τα χιλιάδες μικρά και μεγάλα σκάνδαλα στις οικονομικές συναλλαγές των υπηρεσιών του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Για το πολιτικό χρήμα. Για τα όργια των επιδοτήσεων των τραπεζών, τις υπερτιμολογήσεις των δημοσίων έργων, τις παρανομίες στις τροφοδοσίες των δημόσιων οργανισμών και των δήμων και βέβαια τις φοροαπαλλαγές νόμιμες και παράνομες.»

    «Την ίδια στιγμή το πλιάτσικο που καλά κρατούσε γύρω από το κράτος και τα κόμματα δημιουργούσε μια παράλληλη κοινωνία, αυτή των πραγματικών προλεταρίων. Αγορά εργασίας με φτηνούς και ανασφάλιστους εργάτες, με στρατιές νέων εξαθλιωμένων μεταναστών που υποβάθμιζαν ακόμα περισσότερο το μεροκάματο όλων. Ασφαλιστικά ταμεία υπό διάλυση, τρύπια δίχτυα κοινωνικής προστασίας. Το συνδικαλιστικό κίνημα ήταν απασχολημένο με τα επιδόματα των ΔΥ και «αγνοούσε» ότι ο ιδιωτικός τομέας μετατρεπότανε σε ζούγκλα. 18 μήνες η άδεια εγκυμοσύνης στο δημόσιο, 3 μήνες στον ιδιωτικό τομέα. Ότι σπαταλούσε η κρατική εξουσία στους ευνοημένους της, έλειπε δραματικά από τους ταπεινωμένους υπηκόους της».

    Να μην αντιγράψω πάλι εδώ όλο το κείμενο…

    Τώρα μιλώντας για τα εσωτερικά μας, θα πω ότι τα άρθρα που ανεβάζουμε στο blog δε σημαίνει ότι μας εκφράζουν απόλυτα, ούτε ότι μας εκφράζουν όλους στην ομάδα. Για παράδειγμα πιο κάτω, την ανακοίνωση του Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Λιβαδειάς, παρολο που την ανέβασε ο anemoria ούτε δική του επιλογή ήταν, ούτε σημαίνει ότι ταυτίζεται με αυτή. Εγώ του ζήτησα να την ανεβάσει για να καταμερίσουμε λίγο τη δουλειά αφού τη συγκεκριμένη στιγμή είχε περισσότερο χρόνο απο μένα. Προσωπικά αυτό το κείμενο δεν μου λέει κάτι νέο. Είναι copy paste οι θέσεις και η γλώσσα συγκεκριμένου κόμματος. Την ανεβάσαμε για λόγους πληρέστερης ενημέρωσης.

    Τέλος, να σε ευχαριστήσω ειλικρινά για το σεβασμό και την εκτίμησή σου.

  4. Κύριε διαχειριστή του blog,

    Εξακολουθώ -παρά τη δεύτερη ανάγνωση- να έχω την ίδια άποψη για το άρθρο.

    Θα πρέπει αρχικά να τονίσω, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, ότι δεν ήταν πρόθεσή μου να μειώσω την αξία του άρθρου, παρομοιάζοντάς το με έκθεση μαθητή λυκείου ή με διάλεξη ενός καθηγητή στα παιδιά ενός γυμνασίου. Κάθε άλλο. Το κείμενο είναι συγκροτημένο, αναλυτικό και πειστικό. Με μια διαφορά. Ότι το θέμα δεν θα ήταν το απεχθές χρέος, αλλά, ας πούμε: «Η συμβολή των Ελλήνων στο Ελληνικό πρόβλημα χρέους».

    Ξεκινώντας από τον τίτλο, με το βαρύγδουπο: «Το απεχθές χρέος και άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε», είναι φανερή η διάθεση του συντάκτη προς την ατιμωρησία των υπευθύνων.
    Χαρακτηρίζεται τουλάχιστον αστεία η προσπάθεια αριστερών και δεξιών να εμφανίζουν το δημόσιο χρέος ως παράνομο και απεχθές, καθώς, όπως λέει, κανένα διεθνές δικαστήριο δεν θα δεχθεί ότι οι μίζες και η ρεμούλα των ελληνικών κυβερνήσεων υπό την ανοχή των πολιτών, είναι αιτία για να μην πληρώσουμε τους… κλέφτες. Μα, αυτό είναι σοβαρό επιχείρημα? Η κλεψιά είναι κλεψιά, πώς τη νομιμοποιεί έτσι απλά?
    Προχωράει, δίνοντας μια σχετικά καλή εικόνα για τη συμμετοχή και τις ευθύνες των Ελλήνων πολιτών και υπαλλήλων στη διόγκωση των παρανομιών, φροντίζοντας όμως να καλύπτει τους αυτουργούς, πίσω από την ανοχή των πολιτών που… ήξεραν. Λες και η γνώση -όπου και όταν υπάρχει- είναι τεκμήριο αθωότητας της ρεμούλας.
    Τέλος, ανάγει το Ελληνικό πρόβλημα, σε πρόβλημα αμετροέπειας από την πλευρά των πολιτών, κάτι που απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

    Η αντίρρησή μου είναι στο πνεύμα του άρθρου. Ναι, φταίνει οι Έλληνες πολίτες που εξέλεγαν επί σειρά ετών ένα σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Ναι, φταίνει οι Έλληνες πολίτες, που υποψιάζονταν ή και έβλεπαν σκάνδαλα επί σκανδάλων, κλεψιές, ρεμούλα, μίζες, και δεν έκαναν κάτι για να το σταματήσουν. Ναι, φταίνε οι Έλληνες πολίτες γιατί κάπου έχασαν το μέτρο. Όμως οι Έλληνες πληρώνουν, και πληρώνουν ακριβά.
    Γιατί θα πρέπει να πληρώσουμε ένα σύστημα ασφάλειας μερικών δις ευρώ μιας Γερμανικής εταιρείας, που ποτέ δεν παρελήφθη και ποτέ δεν δούλεψε? Γιατί θα πρέπει να πληρώσουμε ένα υποβρύχιο μιας άλλης Γερμανικής εταιρείας που γέρνει και του οποίου ξεκολλάνε τα κομμάτια σαν μαργαρίτα που μαδάει? Γιατί θα πρέπει να πληρώσουμε τις μίζες με τις οποίες έκλειναν οι συμφωνίες? Γιατί θα πρέπει να πληρώσουμε την κερδοσκοπία διεθνών τραπεζών του τελευταίου έτους, σκύβοντας το κεφάλι, ακολουθώντας την τωρινή ξενόδουλη και μειωμένων νοητικών ικανοτήτων κυβέρνηση -μα και όλες τις προηγούμενες-.

    Το απεχθές χρέος είναι ένα ποσοστό του χρέους της χώρας, μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι η παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων, είτε αυτοί είναι Έλληνες, είτε Γερμανοί, είτε οτιδήποτε. Η προσπάθεια δεν γίνεται για να αποποιηθούμε τα χρωστούμενα και να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε για να κλέβουμε, όπως υποστηρίζει ο συντάκτης. Η προσπάθεια γίνεται για να καθαρίσει ο τόπος, να ξέρουμε τι μας γίνεται και, επιτέλους, να βρεθεί κάποιος να μας δείξει το δρόμο. Αυτό είναι λαϊκισμός, είναι συνομωσιολογία, είναι τσαμπουκάς? Μάλλον όχι. Κατά τη γνώμη μου είναι ότι καλύτερο έχει ειπωθεί σε αυτή τη χώρα τα τελευταία χρόνια… Ας μην τη χλευάζουμε…

    Σε ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
    Ένας Ανώνυμος με άποψη.-

  5. […] σας Μια ανάλυση που μου άρεσε. Την βρήκα στο https://arahova.wordpress.com/ το οποίο την έχει πάρει από το http://www.ananeotiki.gr/ Οι […]

  6. Αγαπητέ ¨Ανώνυμε με άποψη»,
    Και μόνο το ότι ήδη φθάνουμε στο 6ο σχόλιο, αποδεικνύει ότι ούτε το άρθρο, ούτε η αναδημοσίευση, ούτε το σχόλιό μου ήταν άστοχα και ατυχή, καθώς -κατ’ελάχιστο- προβλημάτισαν και έδωσαν την ευκαιρία για ανταλλαγή απόψεων.
    Βρήκα το άρθρο εξαιρετικό και με το μικρό σχόλιό μου θέλησα, αφενός να ευχαριστήσω το διαχειριστή (καθώς μόνος μου μάλλον δεν θα το έβρισκα) και αφ’ετέρου να επαυξήσω την άποψή του, κυρίως στα θέματα πολιτισμού, (αποφυγής) αυτοκριτικής και μέτρου.
    Να με συγχωρείτε πολύ, αλλά ένα παράδειγμα έλλειψης μέτρου (στην κριτική) είναι και το πρώτο σας σχόλιο. Ενώ το άρθρο του κ. Καστανά είναι αναλυτικό και εκτενέστατο (περίπου δύο τυπωμένες σελίδες) και το δικό μου σχόλιο μετά βίας δύο γραμμές, εσείς ισομοιράζετε την κριτική σας μεταξύ των δυό μας και με αντιμετωπίζετε ως να είμαι ο συγγραφέας του άρθρου. Παρακαλώ σκεφτείτε το.
    Επί της ουσίας δε νιώθω την υποχρέωση να υπερασπισθώ και να τεκμηριώσω τις απόψεις του παντελώς άγνωστου σε μένα συντάκτη του. Απλά μου άρεσε και η γλώσσα του και τα παραδείγματα από τη Φυσική και η βαθύτερη αναζήτηση των αιτίων της οικονομικής κρίσης στα θέματα Παιδείας και Πολιτισμού (που ταπεινά κι εγώ υποστηρίζω). Σαφώς σε άλλους δεν θα άρεσε ή διαφωνούν και είναι απόλυτα σεβαστό και χρήσιμο. Το χειρότερο όμως είναι η εύκολη μετάθεση των ευθυνών στον εκάστοτε «άλλον».
    Θα μου επιτρέψετε μόνο να σημειώσω ότι, πέρα από τα «τεχνικά» οικονομικά στα οποία επικεντρωθήκατε (έχοντας προφανώς ειδικές γνώσεις και μια διαφορετική -σεβαστή- άποψη), ίσως δε δώσατε μεγάλη σημασία σε άλλα σημεία του άρθρου, όπως «παιδεία, δημόσια περίθαλψη, περιβάλλον, προνόμια του Δημοσίου και των συντεχνιών, υπερκαταναλωτική μιμητική μανία, ξόρκισμα ατομικής ευθύνης, αναγωγή γαυγίσματος σε πολιτισμό, ύβρις κλπ», όπως επίσης και σε παραινέσεις-ζητούμενα για «εγκράτεια, αυταπάρνηση, συνέπεια, λιτότητα, φροντίδα προς τη φύση, γνώση, δουλειά, πολιτική υπευθυνότητα, ικανότητα, πίστη στη δημοκρατία και την ελευθερία».
    Αυτά με εντυπωσίασαν, με αυτά ασχολήθηκα και όχι τόσο με «τα ομόλογα των σιδηροδρομικών της Γαλλίας και των δασκάλων της Ολλανδίας».
    Όσο για το θέμα της τιμωρίας των δημοκρατικά εκλεγμένων και δημοσκοπικά θριαμβευόντων (μέχρι πρόσφατα) υπαιτίων, ασφαλώς καμία αντίρρηση, αλλά υποθέτω με τις νόμιμες και συνταγματικά καθιερωμένες διαδικασίες.
    Για τα διεθνή πράγματα όμως, όπου ως γνωστόν επικρατεί το συμφέρον και όχι η δικαιοσύνη, φοβάμαι ότι ο επαίτης δεν μπορεί ταυτοχρόνως και να απαιτεί.
    Για το παράδειγμα του στρατού που χρησιμοποιείτε, δυστυχώς έχετε απόλυτο δίκιο. Στο στρατό όμως δεν επιλέγουμε εμείς τους ηγέτες μας. Στη Δημοκρατία ο κάθε λαός έχει την ηγεσία που του αρμόζει.
    Αγαπητέ φίλε μη θίγεστε προσωπικά, καθώς υπάρχουν και σχήματα λόγου. Από τον τρόπο γραφής σας δεν σας εντάσσω στους » λαϊκιστές, συνομωσιολόγους, Ελληναράδες, νεόπλουτους, τσαμπουκάδες», καθώς με ρωτάτε γι’ αυτό τέσσερις φορές.
    Για «σκυλάς» όμως τι να σας πω εγώ; Είναι θέμα γούστου και ακουσμάτων και κανένα πρόβλημα επ’ αυτού. Μάλιστα ο συμπαθής κλάδος προσφέρει πολλά στην οικονομία (και στην παραοικονομία). Το θέμα είνα να μην καταντήσουμε τη Χώρα «μπάστε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δώσετε».
    Και κάτι για το γκαζόν και τις πισίνες. Δεν είναι μάλλον το θέμα πόσοι τα έχουν (ουκ ολίγοι αναλογικά), αλλά πόσοι τα είχαν όνειρο ζωής και απωθημένο για το οποίο θά έκαναν τα πάντα, αν και όταν τους δινόταν η ευκαιρία.
    Πάντως ευχαριστώ για την ευκαιρία να έχω (μετά από πολύν καιρό) την ευκαιρία για έναν ευπρεπή και αξιοπρεπή δημόσιο διάλογο.

    Με εκτίμηση
    ΙΑΛ

  7. ρε παλικάρια αμάν με αυτό το γκαζόν και την πισίνα ! σιγά τα λεφτά που κάνουν ! και αν θέλετε πάρτε και απο μια προσφορά και για τα δύο και μετά καθήστε αναπαυτικά στον καναπέ σας και αναλογιστείτε πόσα χαλάσατε για το μπάνιο και την τουαλέτα σας στο σπίτι ! εγώ ούτε γκαζόν φυτεύω αλλά ούτε και πισίνες φτιάχνω, αλλά τα «πέρνω» άμα θεωρείτε την πισίνα και το γκαζόν πολυτέλεια. Και να σας πώ και κάτι ? μακάρι όλα τα σπίτια να είχαν και απο μία πισίνα για να γυμνάζονται τα παιδιά μας .

  8. Κύριε Λουκά,

    Συγχωρήστε την έλλειψη αβρότητας στο λόγο μου. Σας διαβεβαιώ ότι η κριτική μου ήταν καλοπροαίρετη και προς την κατεύθυνση του γόνιμου διαλόγου.

    Χαρακτήρισα -επιλέγοντας προσεκτικά τις λέξεις- το άρθρο άστοχο, και το σχόλιό σας ατυχές. Εστιάσατε σε συγκεκριμένα σημεία του άρθρου, όπως λέτε, ωστόσο στο βραχύ σχόλιό σας κάτι τέτοιο δεν διευκρινήστηκε, γεγονός που με έκανε να σας απαντήσω.

    Από τα παραπάνω σχόλιά μου θα έχετε καταλάβει ότι οι αντιρρήσείς μου εντοπίζονται στο πνεύμα του άρθρου, το οποίο εξακολουθώ να θεωρώ άστοχο (ελπίζω μάλιστα να σας έχω πείσει για αυτό, αν και δεν έχω ιδιαίτερες τεχνικές γνώσεις στο θέμα, παρά μόνο την κοινή λογική). Αναμφισβήτητα ως Έλληνες πολίτες έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης σε αυτό το κατάντημα, και συμφωνώ εν πολλοίς με την κριτική του άρθρου.

    Όμως το αυτομαστίγωμα και η τιμωρία του ελληνικού λαού θεωρώ ότι δεν θα δώσουν τη λύση, καθώς μια σειρά εξωγενείς παράγοντες έχουν το ρόλο τους σε αυτό που ζούμε σήμερα. Ναι, να διορθωθούμε, φταίξαμε. Όμως, ταυτόχρονα με την τιμωρία μας, θα πρέπει να δείξουμε ότι κανείς δεν μπορεί να παίζει πια μαζί μας. Κι αυτό δεν θα γίνει με άλλο, παρά με την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων (ασφαλώς με τα μέσα που μας παρέχει η δημοκρατία!).

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια.

    Με εκτίμηση.
    Ένας Ανώνυμος με άποψη.-

  9. Καλησπέρα,

    διαβάστε μια ανάλυση με γράφημα για τους λόγους της ύφεσης και πως αυτή συνδέεται με τις τιμές του πετρελαίου. Νομίζω θα την βρείτε ενδιαφέρουσα.

    http://center24.blogspot.com/2011/05/blog-post_04.html#axzz1KjDSTcnO

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: