Αντικειμενικά, ο δικός μας ήταν καλύτερος.

Δεν χρειάζεται να καταβάλω ιδιαίτερη προσπάθεια για να θυμηθώ τα σχόλια που κάναμε για τη διακόσμηση των  επιταφίων με φίλους της άλλης ενορίας, κάθε χρόνο στη συνάντηση των δύο την Μεγάλη Παρασκευή. Ήταν πάντα τα ίδια επιχειρήματα που άλλαζαν  στόμα και στρατόπεδο ανάλογα το ύφος της διακόσμησης, και ίδια η κατάληξη: ο επιτάφιος της δικής μας ενορίας είναι  καλύτερος.

Φέτος δεν μπήκα σ´ αυτή την διαδικασία με τους φίλους, γιατί εμπεδώνοντας το Καλλικρατικό πνεύμα  είπα να αλλάξω ενορία (όχι όμως Δήμο) και να πάω στον Όσιο Λουκά. Ήταν πολύ όμορφα κι εκεί, ιδιαίτερα στο επιβλητικό καθολικό με το φως των κεριών κατά τη διάρκεια της ακολουθίας.  Δεν είχε όμως  συγκρίσεις. Στο παραπέντε στην επιστροφή πρόλαβα και είδα τους δικούς μας. Αντικειμενικά λοιπόν λέω, ότι στο βασικό επίπεδο σύγκρισης που αφορά τη διακόσμηση, ο δικός μας επιτάφιος ήταν καλύτερος.

Και λέω στο βασικό επίπεδο, γιατί μόλις πέρσι έμαθα ότι υπάρχει κι ένα άλλο σημείο τριβής.  Η μάχη με τα λαμπαδάρια. Ποιος θα σβήσει τα κεριά από τα λαμπαδάρια της άλλης ενορίας κατά τη συνάντηση των δύο επιταφίων. Είναι μάχη που αφορά αποκλειστικά τα παιδιά που κρατάνε σταυρούς και εξαπτέρυγα  και όχι τους υπόλοιπους. Αυτή η «αντιπαλότητα» ή δεν υπήρχε στις μέρες μας ή εγώ την έχω ξεχάσει (επιβεβαιώστε ή διαψεύστε ανάλογα).   Απ´ ότι μου είπε ο γιος μου, δηλαδή κι εδώ αντικειμενικά, νικήσαμε κατά κράτος.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι του Roland που βρήκε και τους δύο εξαιρετικούς. Μεταξύ μας, δεν περίμενα να πει κάτι άλλο.

Advertisements

5 Σχόλια

  1. Για να είμαι ειλικρινής τη «μάχη με τα λαμπαδάρια» δεν τη θυμάμαι. Ελπίζω να μην ευθύνεται το αλτσχάιμερ γι’ αυτό. Μάλλον δεν υπήρχε επί των ημερών μας. Είναι εξάλλου φυσικό η τακτική «πολέμου» να εξελίσσεται και να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα.
    Θυμάμαι πάντως πολύ καλά το αυστηρό σύστημα ιεραρχίας που υπήρχε στα «παπαδάκια» , στα παιδιά που βοηθούσαν στο ιερό κάθε Κυριακή. Για να έπαιρνε κάποιο παιδί λαμπαδάρι , σταυρό , εξαπτέρυγο κτλ έπρεπε να έχει θητεία κάποιων χρόνων στο ναό. Οι παλιότεροι είχαν το γενικό πρόσταγμα και τη διανομή των εξαπτέρυγων. Οι υπόλοιποι σέβονταν απόλυτα τις αποφάσειςτους .
    Επίσης κάτι άλλο που είναι χαραγμένο στη μνήμη μου από τη Μ. Παρασκευή ήταν το χτύπημα της καμπάνας , που ξεκινούσε από τη στιγμή της αποκαθήλωσης και τελείωνε με τη λιτάνευση του επιταφίου. Τότε η καμπάνα ήταν χειροκίνητη και όχι αυτόματη. Το κάθε της χτύπημα , από χέρια παιδικά, έβγαζε συναίσθημα , καθώς ο κάθε χτύπος ήταν μοναδικός και ανεπανάληπτος. Δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο. Ήταν η ψυχή του Γιώργου , του Δημήτρη , του Γιάννη… που μετουσιωνόταν ως ήχος και σκόρπιζε στον αέρα … Κλειδωνόμαστε στο καμπαναριό χωρίς φαΐ και νερό και κάναμε όλο το χωριό να ριγά…

    ΥΓ : Για να παρατηρούν φέτος μερικοί μερικοί κάποιους άλλους επιταφίους, ξέχασαν το προκαθορισμένο ετήσιο ραντεβού , στον Κολοβό…
    Χρόνια Πολλά !!!

  2. Δεν θα ξανασυμβεί…

  3. Εγώ πιστεύω οτι και οι δυο επιτάφιοι ήταν καλοί γιατί τουλάχιστον όλα τα κορίτσια προσπάθισαν! Για να φανταστείτε, όλο το βράδυ στόλιζαν τους επιτάφιους μόνο και μόνο για τους δούμε εμείς!

  4. ΓΣ δεν είσαι αρκετά μικρός για να αφήνεις σχόλια σε blog;

  5. ειστε παρα πολυ σωστος εξαλλου και μικρα παιδια στολιζαν τον επιταφιο ημουνα και εγω εκει και βοηθουσα ………………………πολυ δουλεια ομως

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: