Τη μπάλα στο αράουτ.

Tου Κώστα Μίντζηρα από το protagon.gr

Παρακολουθώντας ακόμη και κατά τρόπο μη συστηματικό πτυχές του εγχώριου δημόσιου λόγου διακρίνει κανείς χωρίς δυσκολία την τάση που επικρατεί όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, να ζητούνται ή να εξαγγέλλονται ή να ψηφίζονται διαρκώς αυστηρότερες ποινές (κυρώσεις, μέτρα κλπ). Το σκηνικό αυτό αποτελεί την αναμενόμενη συνέχεια της προσφιλούς κορώνας: «Τι περιμένει ο εισαγγελέας για να παρέμβει;».

Η συχνή σε επίπεδο ατομικό, συλλογικό αλλά και θεσμικό επιλογή να μην τηρούνται -ή να τηρούνται κατά το δοκούν- οι νόμοι επιχειρείται με τυμπανοκρουσίες κι άφθονη υποκρισία, ύστερα από την αναποτελεσματική επίκληση του εισαγγελέα τιμωρού, να ξεπερασθεί προεχόντως με την υιοθέτηση (κι όχι βεβαίως την εφαρμογή) αυστηρότερων ποινών.

Σαν ο Έλληνας νομοθέτης να έχει κυριευθεί από μανία να μετατρέψει κάθε πταίσμα σε κακούργημα, κάθε έγκλημα σε ιδιώνυμο, κάθε παράπτωμα να επισύρει βαριά και παραδειγματική καταδίκη. Η αδυναμία εφαρμογής -για όσους λόγους ή αιτίες μπορεί να φαντασθεί κανείς- του νόμου από αυτούς που είναι εντεταλμένοι στην τήρησή του, αλλά κι η επιδεικτική (λεβέντικη;) αδιαφορία πολλών από μας να συμμορφώνονται προς το νόμο  φτιασιδώνεται με μπόλικο ηθικοπλαστικό μελό και κινδυνολογία σε πρόταση να γίνουν –παρά πάσα λογική- αυστηρότεροι οι νόμοι.

Ο στόχος είναι διπλός: αφενός να καλυφθεί η παραλυσία κάθε ελεγκτικού θεσμικού μηχανισμού να εφαρμόζει το νόμο από το φόβο που προσδοκάται να δημιουργήσει η μετατροπή π.χ. της παραβίασης του κόκκινου σηματοδότη σε αυτόφωρο κακούργημα κι αφετέρου η αυστηροποίηση να οδηγήσει στην τιμωρία όλων των άλλων, πλην ημών.

Η χώρα κι ο λαός που κατά καιρούς περηφανεύεται να αναφέρει το παράδειγμα του Σωκράτη έχει προ πολλού με διάφορα τηλεοπτικού τύπου τεχνάσματα ενστερνισθεί μια πλήρη, ωφελιμιστική στάση και λογική που αρχίζει και τελειώνει στους άλλους, εξαιρώντας ο καθένας ασφαλώς τον εαυτό του: Ας σταματήσουν οι … να κάνουν αυτό και θα σταματήσω κι εγώ να το κάνω, ας τηρήσουν οι …  το νόμο και θα τον τηρήσω κι εγώ, ας τιμωρηθούν πρώτα οι … για όσα έχουν διαπράξει και μετά ας έρθει η σειρά μου, ας επιστρέψουν οι … τα κλεμμένα και δεν θα κλέβω κι εγώ κλπ.

Στο πλαίσιο αυτό δεν προξενούν πια έκπληξη δηλώσεις, που απαιτούν από την κακουργοποίηση του παράνομου στοιχήματος και των ποινών για τη βία στα γήπεδα μέχρι την αυστηροποίηση του πόθεν έσχες για τους υπουργούς και την αυτοφωροποίηση της φοροδιαφυγής. Είναι απλώς διαφορετικές πλευρές της ίδιας, ακολουθούμενης εδώ και καιρό πολιτικής: «διώχνουμε τη μπάλα στο αράουτ, μέχρι να σφυρίξει τη λήξη».

Δεν φαίνεται να μας απασχολούσε και πολύ, τι θα γίνει μετά. Ο αγώνας, όμως, έληξε και δεν δείχνουμε να τον έχουμε κερδίσει.

Πηγή protagon.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: